Συντακτική ταυτότητα & πηγές
Ο Fernando Alonso έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής επειδή όταν του δόθηκε η ευκαιρία, ήταν έτοιμος να την αρπάξει.
Το 2005 η Formula 1 είχε έναν πρωταθλητή που έμοιαζε ανίκητος. Ο Μίκαελ Σουμάχερ είχε κατακτήσει πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα και η Ferrari είχε μετατρέψει την κυριαρχία της σε κανονικότητα. Μόνο που εκείνη τη χρονιά κάτι είχε αλλάξει.
Η Renault είχε κατασκευάσει ένα μονοθέσιο αρκετά γρήγορο ώστε να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Ferrari και, κυρίως, είχε έναν οδηγό μόλις 23 ετών που δεν φοβόταν να σταθεί απέναντι στον Σουμάχερ.
Ο Alonso κέρδισε το πρωτάθλημα του 2005 και έγινε ο νεότερος παγκόσμιος πρωταθλητής στην ιστορία της Formula 1 εκείνη την εποχή. Και δεν σταμάτησε εκεί. Το 2006 ο Σουμάχερ επέστρεψε στην κορυφή της μάχης. Η Ferrari έγινε ξανά πανίσχυρη και ο Alonso χρειάστηκε να υπερασπιστεί τον τίτλο του απέναντι στον άνθρωπο που είχε ορίσει μια ολόκληρη εποχή.
Η μάχη κρίθηκε στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς. Ο Alonso πήρε και δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα. Ήταν μόλις 25 ετών. Και τότε συνέβη κάτι που θα αποδεικνυόταν καθοριστικό για ολόκληρη την καριέρα του. Έφυγε από τη Renault. Πήγε στη McLaren για το 2007, σε μια ομάδα που είχε όλα τα απαραίτητα για να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί. Εκεί όμως βρέθηκε απέναντι σε έναν rookie που δεν συμπεριφερόταν καθόλου σαν rookie.
Τον Lewis Hamilton. Η σχέση των δύο οδηγών εξελίχθηκε σε μία από τις πιο εκρηκτικές εσωτερικές μονομαχίες στην ιστορία της Formula 1. Και το πρωτάθλημα του 2007 χάθηκε. Όχι μόνο από τον Alonso, αλλά και από τον Hamilton, με τον Kimi Räikkönen να εκμεταλλεύεται την κατάσταση και να παίρνει τον τίτλο.
Ο Alonso επέστρεψε στη Renault. Ύστερα πήγε στη Ferrari. Και εκεί ήρθε ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία της καριέρας του. Το 2010, το 2012 και το 2013 είχε την ταχύτητα και την ικανότητα να διεκδικήσει ξανά το πρωτάθλημα, όμως κάθε φορά κάτι βρισκόταν μπροστά του.
Το 2010 έχασε τον τίτλο από τον Sebastian Vettel στον τελευταίο αγώνα. Το 2012 έφτασε ακόμη πιο κοντά. Έχασε το πρωτάθλημα από τον Vettel για μόλις 3 βαθμούς. Και τότε άρχισε να δημιουργείται ο μύθος. Ο Alonso ήταν ο οδηγός που μπορούσε να κάνει ένα μέτριο μονοθέσιο να φαίνεται καλύτερο απ' όσο πραγματικά ήταν.
Ο οδηγός που μπορούσε να διαβάσει έναν αγώνα. Να προστατεύσει τα ελαστικά. Να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία. Να οδηγήσει σε βρεγμένο, σε στεγνό, σε κατατακτήριες, σε αγώνα στρατηγικής. Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Η Formula 1 δεν χαρίζει πρωταθλήματα μόνο στον καλύτερο οδηγό. Τα χαρίζει στον καλύτερο συνδυασμό οδηγού και μονοθέσιου.
Και μετά το 2006 ο Alonso δεν βρέθηκε ξανά σε μονοθέσιο που να του επιτρέπει να χτίσει μια νέα εποχή κυριαρχίας. Πέρασε από τη McLaren, επέστρεψε στη Renault, πήγε στη Ferrari, ξαναγύρισε στη McLaren.
Και κάποια στιγμή έφυγε από τη Formula 1. Επειδή ήθελε να αγωνιστεί παντού. Le Mans, Indianapolis,WEC,Dakar.
Και όταν επέστρεψε στη Formula 1, δεν το έκανε ως ένας παλαίμαχος που ήθελε απλώς να κλείσει την καριέρα του. Το έκανε επειδή εξακολουθούσε να πιστεύει ότι είχε κάτι να αποδείξει.
Και αυτό είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του Alonso. Κυνηγούσε την απόδειξη ότι μπορούσε να νικήσει. Γι' αυτό και η καριέρα του έχει μια παράξενη αντίφαση. Έχει δύο παγκόσμια πρωταθλήματα. Έχει 32 νίκες σε Grand Prix. Έχει νικήσει στο Le Mans. Έχει κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αντοχής. Έχει αγωνιστεί στο Indy 500 και στο Dakar.
Κι όμως, όταν συζητάμε για τους μεγαλύτερους οδηγούς της Formula 1, η κουβέντα σχεδόν πάντα καταλήγει στο ίδιο ερώτημα: «Πόσα πρωταθλήματα θα είχε κερδίσει ο Fernando Alonso αν είχε βρεθεί περισσότερες φορές στο σωστό μονοθέσιο;»
Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της καριέρας του. Έμεινε ως ο οδηγός για τον οποίο πολλοί εξακολουθούν να αναρωτιούνται πόσα περισσότερα θα μπορούσε να είχε κερδίσει.
Σχόλια