Συντακτική ταυτότητα & πηγές
Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1971 στη Βαρκελώνη και, όπως πολλοί οδηγοί της γενιάς του, ξεκίνησε από τα καρτ. Στα 17 του πέρασε στους αγώνες και σύντομα άρχισε να ανεβαίνει τις κατηγορίες των μονοθεσίων. Το 1992 κατέκτησε το πρωτάθλημα Formula Renault, όμως η Ευρώπη δεν του άνοιξε αμέσως τον δρόμο προς τη Formula 1.
Έτσι πήρε μια απόφαση που θα αποδεικνυόταν καθοριστική, αποφασίζοντας να πάει στην Ιαπωνία.
Εκεί δεν έγινε απλώς ένας ακόμη Ευρωπαίος οδηγός που αναζητούσε μια δεύτερη ευκαιρία. Το 1995 κατέκτησε το ιαπωνικό πρωτάθλημα Formula 3 και δύο χρόνια αργότερα, το 1997, έκανε κάτι ακόμη πιο σημαντικό, πήρε το πρωτάθλημα Formula Nippon και παράλληλα τον τίτλο στο ιαπωνικό GT500. Ήταν πλέον ένας ολοκληρωμένος οδηγός, με εμπειρία σε διαφορετικούς τύπους αγωνιστικών αυτοκινήτων και, κυρίως, με την ικανότητα να εξελίσσει ένα αυτοκίνητο.
Το 1998 ήρθε η πρώτη πραγματική επαφή με τη Formula 1, ως δοκιμαστής της Jordan. Και το 1999, στα 28 του χρόνια, επιτέλους βρέθηκε στη σχάρα εκκίνησης.
Με την Arrows, η οποία βέβαια δεν ήταν ακριβώς το μονοθέσιο που θα ονειρευόταν ένας οδηγός που περίμενε τόσα χρόνια. Κι όμως, στο πρώτο του Grand Prix, στην Αυστραλία, ο Ισπανός έκανε κάτι που δεν ήταν καθόλου αυτονόητο, τερμάτισε έκτος και πήρε έναν βαθμό.
Ήταν ένας μικρός θρίαμβος. Και ταυτόχρονα μια προειδοποίηση για όσα θα ακολουθούσαν.
Η Arrows δεν μπορούσε να του προσφέρει ένα ανταγωνιστικό αυτοκίνητο και η σεζόν γέμισε εγκαταλείψεις. Το 2000 πρόσθεσε δύο ακόμη βαθμούς, με έκτες θέσεις στη Γερμανία και στο Grand prix Ευρώπης. Όμως στο τέλος της χρονιάς η θέση του δεν ήταν εξασφαλισμένη. Για ακόμη μία φορά ο ντε λα Ρόσα έπρεπε να περιμένει.
Το 2001 βρέθηκε στη Jaguar ως δοκιμαστής, όμως η συγκυρία τον έφερε ξανά στο grid. Ο Λουτσιάνο Μπούρτι αποχώρησε και ο Νίκι Λάουντα του έδωσε την ευκαιρία να επιστρέψει στους αγώνες. Ο Ισπανός την άρπαξε. Στη Μόντσα, εκείνη τη χρονιά, τερμάτισε πέμπτος. Ήταν η καλύτερη επίδοση της μέχρι τότε καριέρας του.
Το 2002, όμως, η Jaguar δεν έκανε το βήμα που περίμενε και ο ντε λα Ρόσα βρέθηκε ξανά εκτός αγωνιστικού cockpit. Και τότε συνέβη κάτι που, εκ πρώτης όψεως, έμοιαζε με υποχώρηση. Στην πραγματικότητα ήταν ίσως η σημαντικότερη απόφαση της καριέρας του.
Ο ντε λα Ρόσα αποφάσισε να γίνει δοκιμαστής της McLaren. Από το 2003 μέχρι το 2009 πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του όχι μπροστά στις κάμερες αλλά πίσω από τα γκαράζ, στο τιμόνι των δοκιμαστικών αυτοκινήτων και αργότερα στον προσομοιωτή. Χιλιάδες χιλιόμετρα. Αμέτρητες ώρες δουλειάς. Εξέλιξη αεροδυναμικής, ελαστικών, κινητήρων και ρυθμίσεων.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η πραγματική αξία του Πέδρο ντε λα Ρόσα. Δεν ήταν απλώς ένας αναπληρωματικός οδηγός. Ήταν ένας από τους ανθρώπους που βοήθησαν τη McLaren να γίνει ξανά πρωταγωνίστρια. Η ίδια η ομάδα τον περιγράφει ως οδηγό με εξαιρετική τεχνική αντίληψη, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των μονοθεσίων της εποχής.
Και όταν του δόθηκε ξανά η ευκαιρία να αγωνιστεί, απέδειξε ότι δεν είχε ξεχάσει πώς γίνεται. Το 2005, αντικαθιστώντας τον τραυματία Juan Pablo Montoya στο Μπαχρέιν, έκανε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς αγώνες της καριέρας του. Τερμάτισε πέμπτος και, κυρίως, σημείωσε τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.
Ένα χρόνο αργότερα ήρθε η στιγμή που περίμενε σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του. Ο Montoya αποχώρησε από τη McLaren στα μέσα της σεζόν του 2006 και ο de la Rosa πήρε τη θέση του.
Στις 6 Αυγούστου, στο Hungaroring, η βροχή ανακάτεψε την τράπουλα. Και μέσα στο χάος εκείνου του Grand Prix, ο 35χρονος Ισπανός έκανε έναν αγώνα σχεδόν τέλειο.
Δεν κέρδισε, κατάφερε να τερματίσει όμως δεύτερος.
Το πρώτο και μοναδικό podium της καριέρας του στη Formula 1. Και ίσως αυτό το podium να λέει περισσότερα για τον de la Rosa από οποιοδήποτε στατιστικό στοιχείο.
107 Grand Prix. 0 νίκες. 0 pole positions. 1 podium. 35 βαθμοί.
Αριθμοί που, αν τους κοιτάξει κανείς επιφανειακά, δεν προκαλούν λένε κάτι τρομερο.
Όμως οι αριθμοί δεν μπορούν να μετρήσουν πόσα χρόνια πέρασε μέσα σε κορυφαία μονοθέσια χωρίς να έχει τη δυνατότητα να αγωνιστεί. Δεν μπορούν να μετρήσουν τις χιλιάδες ώρες δοκιμών. Δεν μπορούν να μετρήσουν τη συμβολή ενός οδηγού στην εξέλιξη ενός αυτοκινήτου ούτε την εμπιστοσύνη που του έδειξαν άνθρωποι όπως ο Ron Dennis και οι μηχανικοί της McLaren.
Το 2010 επέστρεψε ως κανονικός οδηγός με τη Sauber. Ακολούθησε μία σύντομη επιστροφή στη McLaren, ένα μοναδικό Grand Prix το 2011 και, το 2012, η τελευταία του πλήρης σεζόν στη Formula 1 με την HRT.
Δεν ήταν ένας επίλογος αντάξιος του ταλέντου του. Αλλά ίσως ήταν ένας επίλογος αντάξιος της μοίρας του. Γιατί ο de la Rosa δεν υπήρξε ποτέ ο άνθρωπος που είχε την πολυτέλεια να διαλέξει την κατάλληλη στιγμή. Ήταν ο άνθρωπος που έπρεπε συνεχώς να αποδεικνύει ότι αξίζει μία ακόμη ευκαιρία.
Το 2013 πήγε στη Ferrari ως οδηγός εξέλιξης και συνέχισε να εργάζεται πάνω στα μονοθέσια της ομάδας. Αργότερα πέρασε και από τη Formula E ως τεχνικός και αθλητικός σύμβουλος, συμβάλλοντας σε δύο πρωταθλήματα οδηγών και κατασκευαστών με την Techeetah.
Και το 2022 επέστρεψε ξανά στη Formula 1, αυτή τη φορά με έναν διαφορετικό ρόλο. Η Aston Martin τον προσέλαβε ως Team Ambassador και σύμβουλο του προγράμματος ανάπτυξης νέων οδηγών.
Ο Πέδρο ντε λα Ρόσα δεν υπήρξε ποτέ παγκόσμιος πρωταθλητής. Δεν κέρδισε Grand Prix. Δεν είχε την καριέρα ενός Αλόνσο, ενός Χάκινεν ή ενός Ράικονεν.
Ήταν όμως ο άνθρωπος που έμεινε για χρόνια στην πόρτα της Formula 1 και, όταν τελικά μπήκε μέσα, αρνήθηκε να φύγει.
Ο άνθρωπος που κατάλαβε ότι στην κορυφή του μηχανοκίνητου αθλητισμού δεν είναι όλοι οι ήρωες εκείνοι που σηκώνουν τρόπαια. Μερικοί βρίσκονται δίπλα στους πρωταθλητές, εξελίσσοντας τα αυτοκίνητα με τα οποία εκείνοι κερδίζουν.
Και όταν η ζωή του έδωσε, έστω για λίγο, την ευκαιρία να βρεθεί στο προσκήνιο, ο ήταν έτοιμος.
Στο Hungaroring του 2006, μέσα στη βροχή, απέδειξε ότι ο άνθρωπος που είχε περάσει χρόνια περιμένοντας δεν είχε περιμένει μάταια. Είχε απλώς προετοιμαστεί. Και όταν επιτέλους ήρθε η στιγμή του, ανέβηκε στο podium.
Σχόλια