Riverside, Καλιφόρνια, 17 Αυγούστου 1966.
Ο Ken Miles βρίσκεται ξανά μέσα σε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο. Δεν είναι ένας ακόμη αγώνας. Δεν υπάρχουν θεατές, σημαίες ή τρόπαια. Μόνο μια δοκιμή στην πίστα του Riverside και ένα αυτοκίνητο που η Ford ετοιμάζει για το επόμενο μεγάλο βήμα της.
Ο Miles είναι 47 ετών και έχει ήδη ζήσει σχεδόν τα πάντα.
Έχει πολεμήσει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει αφήσει την Αγγλία για την Αμερική, έχει κατασκευάσει τα δικά του αγωνιστικά αυτοκίνητα, έχει κερδίσει αγώνες με MG και Porsche και έχει γίνει ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους πίσω από την επιτυχία της Shelby American.
Κυρίως όμως, έχει γίνει ο άνθρωπος που ξέρει να ακούει ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο.
Και αυτό ακριβώς ήταν που είδε σε εκείνον ο Carroll Shelby. Το 1963 ο Miles εντάσσεται στη Shelby American και αρχίζει να δουλεύει πάνω στις Cobra. Δεν είναι μόνο οδηγός. Είναι μηχανικός, δοκιμαστής, εξελικτής. Ξέρει πού πρέπει να αλλάξει η ανάρτηση, πώς πρέπει να συμπεριφέρεται το αυτοκίνητο στη στροφή, πού χάνει χρόνο και πού μπορεί να βρεθεί η τελευταία λεπτομέρεια που θα το κάνει ταχύτερο.
Η Cobra γίνεται όλο και καλύτερη. Και όταν η Ford αποφασίζει ότι η Ferrari πρέπει να ηττηθεί στο Le Mans, ο Miles βρίσκεται στο κέντρο του σχεδίου.
Το GT40 όμως δεν είναι ακόμη το αυτοκίνητο που μπορεί να κερδίσει.
Τα πρώτα χρόνια είναι γεμάτα αποτυχίες, μηχανικές βλάβες και απογοητεύσεις. Το 1964 η Ford δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει τη μεγάλη αποστολή της. Το 1965 τα GT40 αποτυγχάνουν ξανά στο Le Mans.
Ο Miles όμως επιμένει. Δοκιμάζει, αλλάζει, πιέζει. Μαζί με τον Shelby και τους μηχανικούς της Ford μετατρέπει σταδιακά το GT40 σε ένα πραγματικό όπλο. Η τοποθέτηση του τεράστιου V8 των 7 λίτρων και η εξέλιξη της Mk II δημιουργούν ένα αυτοκίνητο που μπορεί πλέον να αντιμετωπίσει τη Ferrari στα ίσια. Ο ίδιος ο Miles συμμετέχει καθοριστικά στην εξέλιξη της αεροδυναμικής, της ανάρτησης και της αξιοπιστίας του αυτοκινήτου.
Daytona, Φεβρουάριος 1966. Για πρώτη φορά ο αγώνας διαρκεί 24 ώρες.
Ο Miles και ο Lloyd Ruby παίρνουν την pole position. Είκοσι τέσσερις ώρες αργότερα, το GT40 τους περνά πρώτο τη γραμμή.
Και πίσω του βρίσκονται άλλα δύο Ford. 1-2-3.
Λίγες εβδομάδες αργότερα έρχεται το Sebring. Ο Miles και ο Lloyd Ruby κερδίζουν ξανά, ενώ η Ford καταλαμβάνει ολόκληρο το βάθρο. Για πρώτη φορά, ο Miles βρίσκεται μπροστά σε μια μοναδική ευκαιρία.
Daytona,Sebring. Απομένει μόνο το Le Mans. Le Mans, 18-19 Ιουνίου 1966.
Ο Ken Miles μοιράζεται το GT40 Mk II με τον μεγάλο Denny Hulme. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει περιθώριο αποτυχίας.
Η Ford έχει επενδύσει εκατομμύρια. Η Ferrari παραμένει ο μεγάλος αντίπαλος με την εκπληκτική 330p4. Και ο Miles έχει την ευκαιρία να ολοκληρώσει κάτι που κανένας άλλος οδηγός δεν έχει καταφέρει, να κερδίσει Daytona, Sebring και Le Mans την ίδια χρονιά.
Το GT40 είναι εκπληκτικό. Οι ώρες περνούν και ο Miles με τον Hulme βρίσκονται μπροστά. Για μεγάλο διάστημα έχουν ένα σημαντικό προβάδισμα από το δεύτερο Ford των Bruce McLaren και Chris Amon.
Η νίκη μοιάζει δική τους. Μέχρι που έρχεται η εντολή. Η Ford θέλει τα αυτοκίνητα να τερματίσουν μαζί.
Ένα εντυπωσιακό Ford 1-2-3, απέναντι στη Ferrari. Ο Miles κόβει ρυθμό. Και εδώ βρίσκεται η ειρωνεία της ιστορίας.
Το αυτοκίνητο που περνά τη γραμμή μαζί με εκείνο των McLaren/Amon δεν θεωρείται τελικά νικητής. Επειδή το αυτοκίνητο των McLaren/Amon είχε ξεκινήσει από πιο πίσω στη σχάρα, οι κανονισμοί της εποχής έδιναν τη νίκη σε εκείνο.
Ο Ken Miles έχει χάσει τη νίκη που θεωρούσε δική του. Τερματίζει δεύτερος. Έχει όμως ήδη γράψει μία από τις μεγαλύτερες σελίδες στην ιστορία της Ford και του Le Mans.
Και τότε, αντί να τελειώσει η ιστορία, αρχίζει το τελευταίο της κεφάλαιο.
Η Ford ετοιμάζει το J-Car, τον διάδοχο του GT40. Ο Miles αναλαμβάνει και πάλι τις δοκιμές.
Για εκείνον είναι άλλη μία ευκαιρία να κάνει αυτό που αγαπά περισσότερο, να πάρει ένα γρήγορο αλλά ακατέργαστο αυτοκίνητο και να το μετατρέψει σε αγωνιστική μηχανή.
Δύο μήνες μετά το Le Mans, επιστρέφει στο Riverside. Ο Miles οδηγεί το J-Car σε πολύ υψηλή ταχύτητα. Και ξαφνικά, το αυτοκίνητο χάνει την ευστάθειά του.
Το Ford βγαίνει από την πορεία του, ανατρέπεται και διαλύεται.
Ο Ken Miles σκοτώνεται ακαριαία. Είναι 17 Αυγούστου 1966. Μόλις 47 ετών. Ο άνθρωπος που πέρασε τη ζωή του προσπαθώντας να κάνει τα αυτοκίνητα γρηγορότερα δεν πρόλαβε ποτέ να δει μέχρι πού θα έφτανε το GT40.
Η Ford όμως συνέχισε. Το GT40 κέρδισε το Le Mans το 1967, το 1968 και το 1969. Τέσσερις συνεχόμενες νίκες.
Και πίσω από την πρώτη από αυτές, εκείνη του 1966, υπήρχε ένας Άγγλος μηχανικός και οδηγός που δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη δόξα. Τον ενδιέφερε το αυτοκίνητο. Να το καταλάβει. Να το διορθώσει. Να το κάνει καλύτερο.
Ο Ken Miles δεν ήταν απλώς ένας οδηγός του GT40. Ήταν ο άνθρωπος που βοήθησε να αποκτήσει ψυχή.
A
Σχόλια