Μόντρεαλ, 11 Ιουνίου 1995.Η πίστα Gilles-Villeneuve βράζει.
Ο Jean Alesi με την πανέμορφη 412t2 βρίσκεται ξαφνικά μπροστά. Δεν είναι απλώς ένας ακόμη αγώνας. Είναι τα 31α γενέθλιά του και, έπειτα από 90 Grand Prix χωρίς νίκη, ο Γάλλος βρίσκεται επιτέλους μπροστά στην ευκαιρία που περίμενε μια ολόκληρη καριέρα.
Η Ferrari με το Νο27 κινείται στην κορυφή. Ο Alesi δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα περισσότερο από το να μείνει εκεί.
Και αυτή τη φορά, η μοίρα δεν θα του πάρει αυτό που του ανήκει.
Στον 69ο γύρο, η καρό σημαία πέφτει και ο Jean Alesi έχει κερδίσει το Grand Prix του Καναδά. Για πρώτη και μοναδική φορά στην καριέρα του στη Formula 1. Οι tifosi εισβάλλουν στην πίστα και ο Γάλλος, με ιταλικές ρίζες και καρδιά Ferrari, πανηγυρίζει σαν να κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Είναι η πιο χαρακτηριστική νίκη του οδηγού που έγινε σύμβολο μιας εποχής όπου το ταλέντο, η επιθετικότητα και το συναίσθημα μπορούσαν ακόμη να κάνουν έναν οδηγό μεγαλύτερο από τους αριθμούς του.
Ας δούμε όμως πως ξεκίνησε η ιστορία του ήρωα μας. Ο Giovanni Roberto Alesi γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 1964 στην Αβινιόν της Γαλλίας, σε οικογένεια με ιταλικές ρίζες. Από μικρός βρέθηκε πίσω από το τιμόνι και το 1981-82 ξεκίνησε από τα καρτ. Ακολούθησαν οι αγώνες Renault 5, η Formula Renault και η γαλλική Formula 3, όπου το 1987 κατέκτησε το πρωτάθλημα.
Το 1988 πέρασε στη Formula 3000 και έναν χρόνο αργότερα ήρθε η μεγάλη έκρηξη.
Ο Alesi κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Formula 3000 με τρεις νίκες και, παράλληλα, πήρε την πρώτη του ευκαιρία στη Formula 1 με την Tyrrell. Στο πρώτο του Grand Prix, στη Γαλλία το 1989, τερμάτισε τέταρτος. Ήταν αρκετό για να καταλάβουν όλοι πως ένας ιδιαίτερος οδηγός είχε μόλις εμφανιστεί.
Το 1990, όμως, ήταν η χρονιά που το όνομά του έγινε πραγματικά γνωστό.
Με την Tyrrell δεν είχε το ταχύτερο μονοθέσιο, είχε ομως πολυ θάρρος. Στο Phoenix, ο Alesi βρέθηκε να οδηγεί τον αγώνα και βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Ayrton Senna. Ο Βραζιλιάνος τον πέρασε, όμως ο νεαρός Γάλλος δεν δίστασε. Του επιτέθηκε ξανά και πήρε πίσω την πρώτη θέση.
Δεν θα κέρδιζε εκείνη την ημέρα. Θα έφευγε όμως από την Αριζόνα έχοντας κερδίσει, τον σεβασμό ολόκληρου του paddock. Ο ίδιος, χρόνια αργότερα, θα χαρακτήριζε εκείνη τη μάχη με τον Senna μία από τις πιο αξέχαστες στιγμές της καριέρας του.
Η Ferrari δεν χρειάστηκε να περιμένει πολύ.
Το 1991 ο Alesi φόρεσε για πρώτη φορά τα κόκκινα. Έμεινε στο Maranello μέχρι το τέλος του 1995 και σε αυτά τα πέντε χρόνια έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους οδηγούς της ιστορίας της Scuderia.
Δεν είχε ποτέ το μονοθέσιο που μπορούσε να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Είχε όμως το χάρισμα να κάνει ένα δύσκολο αυτοκίνητο να μοιάζει καλύτερο απ' ό,τι πραγματικά ήταν. Το 1991 τερμάτισε έβδομος, το 1992 ξανά έβδομος, το 1993 έκτος και το 1994 πέμπτος, κατακτώντας μάλιστα την pole position στην Ιταλία.
Και ύστερα ήρθε το 1995. Η χρονιά που ο Alesi περίμενε ολόκληρη τη ζωή του.
Πέντε φορές ανέβηκε στο βάθρο, συγκέντρωσε 42 βαθμούς και τερμάτισε πέμπτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Αλλά όλα αυτά επισκιάστηκαν από εκείνη τη μέρα στο Μόντρεαλ.
Το κόκκινο Νο27 πέρασε πρώτο τη γραμμή και ο Alesi κέρδισε το μοναδικό του Grand Prix στη Formula 1. Ήταν σχεδόν ποιητικό.
Ο οδηγός που είχε γίνει αγαπημένος των tifosi επειδή οδηγούσε με πάθος, ο οδηγός που συχνά πλήρωνε το τίμημα της επιθετικότητάς του, κέρδιζε τελικά με τη Ferrari. Και μάλιστα την ημέρα των γενεθλίων του.
Στο τέλος εκείνης της σεζόν, όμως, ήρθε μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές της καριέρας του.
Ο Alesi έφυγε από τη Ferrari και πήγε στη Benetton-Renault, έχοντας δίπλα του τον Gerhard Berger. Η ομάδα είχε μόλις κατακτήσει το πρωτάθλημα με τον Michael Schumacher και το 1996 ο Alesi βρέθηκε για πρώτη φορά σε μονοθέσιο πραγματικά ικανό να πρωταγωνιστήσει σε σταθερή βάση, μόνο που η Benetton είχε μπει στα χρόνια της σταδιακής πτώσης.
Δεν κέρδισε αγώνα. Ανέβηκε όμως οκτώ φορές στο βάθρο, πήρε δύο ταχύτερους γύρους και τερμάτισε τέταρτος στο πρωτάθλημα με 47 βαθμούς. Το 1997 επανέλαβε την τέταρτη θέση, αυτή τη φορά με 36 βαθμούς, μία pole position και πέντε βάθρα.
Κι όμως, το πρωτάθλημα που πολλοί περίμεναν ότι θα ερχόταν ποτέ δεν ήρθε.
Ο Alesi παρέμεινε ένας οδηγός που μπορούσε να κερδίσει οποιαδήποτε Κυριακή, αλλά όχι ένας οδηγός που κατάφερε να μετατρέψει το τεράστιο φυσικό του ταλέντο σε σταθερή διεκδίκηση τίτλου.
Το 1998 μετακόμισε στη Sauber. Πήρε ένα ακόμη βάθρο, στο Βέλγιο, και συνέχισε μέχρι το 1999. Ακολούθησαν δύο δύσκολες σεζόν με την Prost, όπου η ανταγωνιστικότητα του μονοθεσίου δεν του επέτρεψε να δείξει όσα μπορούσε. Το 2001 πέρασε για λίγο από την Jordan και στο τέλος της χρονιάς έκλεισε οριστικά τον κύκλο του στη Formula 1.
201 εκκινήσεις. 1 νίκη. 32 βάθρα. 2 pole positions. 241 βαθμοί.
Οι αριθμοί, αν τους κοιτάξει κανείς ψυχρά, μοιάζουν παράξενοι για έναν οδηγό που θεωρήθηκε τόσο μεγάλο ταλέντο. Όμως ο Jean Alesi δεν υπήρξε ποτέ οδηγός που μπορούσε να χωρέσει εύκολα σε έναν πίνακα στατιστικών.
Ήταν ο οδηγός που έβαζε το αυτοκίνητο στη στροφή λίγο πιο βαθιά. Που φρέναρε λίγο αργότερα. Που έβλεπε ένα κενό και θεωρούσε υποχρέωσή του να το δοκιμάσει.
Που μπορούσε να κάνει μια ολόκληρη πίστα να σηκωθεί από τις θέσεις των θεατών ακόμη κι όταν δεν είχε το ταχύτερο μονοθέσιο.
Και κυρίως, ήταν ένας οδηγός που αγαπήθηκε. Για τους Γάλλους ήταν ο μεγάλος διάδοχος που δεν κατάφερε ποτέ να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής. Για τους Ιταλούς ήταν ο Γάλλος με την ιταλική καρδιά που φόρεσε το κόκκινο της Ferrari και το τίμησε με τον δικό του τρόπο.
Ο Jean Alesi δεν υπήρξε ο πιο επιτυχημένος οδηγός της γενιάς του. Υπήρξε όμως ένας από τους πιο αξέχαστους. Γιατί στη Formula 1 των Senna, Prost, Mansell και Schumacher, όπου οι τίτλοι μετρούσαν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο Alesi μας θύμισε κάτι που οι αριθμοί δεν μπορούν να καταγράψουν, ότι μερικές φορές ένας οδηγός δεν χρειάζεται να κερδίσει πολλά για να μείνει για πάντα στην καρδιά των ανθρώπων.
Αρκεί μία Ferrari. Μία νίκη. Και ένας τρόπος οδήγησης που να μοιάζει σαν να οδηγείς για τελευταία φορά.
A
Σχόλια