Ο Phil Hill δεν ήταν το παιδί που όλοι περίμεναν ότι θα γίνει αγωνιστικός οδηγός.
Μεγάλωσε στη Santa Monica της Καλιφόρνια και από μικρός είχε μία παράξενη σχέση με τα αυτοκίνητα. Δεν τον ενδιέφερε απλώς να τα οδηγεί. Ήθελε να τα καταλαβαίνει. Να ξέρει τι βρίσκεται κάτω από το καπό, πώς λειτουργεί κάθε μηχανισμός και γιατί ένα αυτοκίνητο συμπεριφέρεται με συγκεκριμένο τρόπο.
Στα δώδεκά του χρόνια απέκτησε ένα Ford Model T και αντί να το αντιμετωπίσει σαν παιχνίδι, άρχισε να το διαλύει και να το συναρμολογεί ξανά. Εκεί, μέσα στα γράσα και στα εργαλεία, άρχισε να διαμορφώνεται ο άνθρωπος που θα γινόταν αργότερα ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς οδηγούς στην ιστορία.
Δεν είχε όμως το προφίλ του κλασικού σταρ.
Ήταν εσωστρεφής, προσεκτικός και τελειομανής. Προτιμούσε ένα γκαράζ από τα φώτα της δημοσιότητας και τη μηχανολογία από την επίδειξη. Εγκατέλειψε τις σπουδές του και αποφάσισε να δουλέψει πάνω στα αυτοκίνητα.
Το 1949 ταξίδεψε στην Ευρώπη και εργάστηκε στη Jaguar. Εκεί άρχισε να μαθαίνει το ευρωπαϊκό αγωνιστικό περιβάλλον και να καταλαβαίνει ότι η Αμερική δεν ήταν πλέον αρκετή για τα όνειρά του.
Γύρισε στην πατρίδα του και άρχισε να αγωνίζεται.
Δεν είχε ούτε το χρήμα ούτε το μεγάλο όνομα που θα του άνοιγε τις πόρτες. Είχε όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό: μπορούσε να αισθανθεί ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο όπως ελάχιστοι.
Η ικανότητά του αυτή τον έφερε στην Ευρώπη και τελικά στη Ferrari.
Ο Enzo Ferrari διέκρινε σε εκείνον κάτι διαφορετικό. Ο Hill δεν ήταν απλώς ένας γρήγορος οδηγός. Ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσε να συνεργαστεί με τους μηχανικούς, να καταλάβει τις ανάγκες του αυτοκινήτου και να μεταφέρει με ακρίβεια τι συνέβαινε στην πίστα.
Και τότε άρχισαν οι μεγάλες νίκες.
Le Mans. Sebring. Αγώνες αντοχής. Αγώνες Formula 1.
Το 1961, με τη Ferrari 156, ο Hill βρέθηκε να διεκδικεί το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Αλλά η ιστορία δεν θα του χάριζε έναν εύκολο τίτλο.
Ο μεγαλύτερος αντίπαλός του ήταν ο Wolfgang von Trips, ένας οδηγός που ο Hill εκτιμούσε και σεβόταν. Στη Monza, στον τελευταίο αγώνα της σεζόν, ο von Trips σκοτώθηκε σε ένα δυστύχημα.
Ο Hill κέρδισε τον αγώνα.
Και μαζί του κέρδισε και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Έγινε ο πρώτος Αμερικανός που κατέκτησε τον τίτλο της Formula 1.
Μόνο που εκείνη η νίκη δεν μπορούσε να πανηγυριστεί όπως οι υπόλοιπες.
Για τον Hill, η κατάκτηση του πρωταθλήματος ήταν συνδεδεμένη για πάντα με την απώλεια του συναθλητή του.
Ίσως γι' αυτό και η εικόνα του δεν έμοιαζε ποτέ με εκείνη ενός ανθρώπου που κυνηγούσε τη δόξα.
Ο Phil Hill δεν αγαπούσε ιδιαίτερα τον κίνδυνο. Στην πραγματικότητα, φοβόταν τους αγώνες περισσότερο απ' όσο θα περίμενε κανείς από έναν Παγκόσμιο Πρωταθλητή.
Αυτό όμως δεν τον έκανε λιγότερο γενναίο.
Τον έκανε περισσότερο ανθρώπινο.
Γιατί κάθε φορά που έμπαινε στο αυτοκίνητο γνώριζε ακριβώς τι διακινδύνευε. Και παρ' όλα αυτά, όταν έπεφτε η ζελατίνα του κράνους και έπαιρνε θέση πίσω από το τιμόνι, ο φόβος έμενε στην άκρη.
Δεν χρειάστηκε ποτέ να γίνει ο πιο θορυβώδης οδηγός.
Δεν χρειάστηκε να φωνάξει ότι ήταν ο καλύτερος.
Το απέδειξε στην πίστα.
Παγκόσμιος Πρωταθλητής Formula 1 το 1961. Τρεις φορές νικητής στο Le Mans. Νικητής στο Sebring και ένας από τους ελάχιστους οδηγούς της εποχής που μπορούσαν να πρωταγωνιστήσουν τόσο στη Formula 1 όσο και στους αγώνες αντοχής.
Όμως η πραγματική του κληρονομιά βρίσκεται κάπου αλλού.
Στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε το αυτοκίνητο.
Για τον Phil Hill, ένα αγωνιστικό δεν ήταν απλώς ένα μηχάνημα που έπρεπε να οδηγηθεί γρήγορα.
Ήταν ένας ζωντανός οργανισμός που έπρεπε να τον ακούσεις, να τον αισθανθείς και να τον καταλάβεις.
Και ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη νίκη του.
Όχι ότι έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής.
Αλλά ότι κατάφερε να μετατρέψει την αγάπη ενός μοναχικού παιδιού για τα αυτοκίνητα σε τέχνη.
A
Σχόλια