Ρουέν-λε-Εσάρ, 4 Ιουλίου 1965. Ο ήλιος βαραίνει πάνω από τη γαλλική πίστα και τα μονοθέσια των κορυφαίων της Formula 1 ουρλιάζουν στις μεγάλες ευθείες της. Μπροστά, ο Τζιμ Κλαρκ. Πίσω του, ο νεαρός Τζάκι Στιούαρτ και ο παγκόσμιος πρωταθλητής Τζον Σέρτις. Τρεις οδηγοί, τρεις διαφορετικές σχολές, μία μάχη για τη νίκη.
Ο Κλαρκ, με τη Lotus 33 και τον αέρινο αλλά πανίσχυρο κινητήρα της Climax, δεν είχε περιθώριο για λάθη. Ο Στιούαρτ, στην πρώτη του πλήρη σεζόν στη Formula 1, είχε ήδη αρχίσει να δείχνει πως δεν ήρθε απλώς για να συμπληρώσει το grid. Και ο Σέρτις, ο άνθρωπος που είχε κατακτήσει τον παγκόσμιο τίτλο το 1964, παρέμενε η απόλυτη εγγύηση εμπειρίας και ταχύτητας.
Το Γαλλικό Grand Prix του 1965 θα εξελισσόταν τελικά σε έναν ακόμη θρίαμβο του ανθρώπου που εκείνη τη χρονιά έμοιαζε σχεδόν ασταμάτητος.
Ο Τζέιμς Κλαρκ γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1936 στο Κιλμάνι της Σκωτίας και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60 είχε ήδη περάσει από το στάδιο του μεγάλου ταλέντου σε εκείνο του απόλυτου πρωταγωνιστή. Το 1963 είχε κατακτήσει το πρώτο του παγκόσμιο πρωτάθλημα και το 1965 θα έμοιαζε αποφασισμένος να επιστρέψει στην κορυφή.
Στη Ρουέν δεν χρειάστηκε να περιμένει πολύ.
Ο Κλαρκ πήρε την πρωτοπορία και άρχισε να χτίζει τη διαφορά του, ενώ πίσω του ο Στιούαρτ και ο Σέρτις έδιναν τη δική τους μάχη. Ο Σκωτσέζος της Lotus οδηγούσε με εκείνη την χαρακτηριστική καθαρότητα που τον έκανε τόσο ξεχωριστό, χωρίς περιττές κινήσεις, χωρίς θεαματικές διορθώσεις, με το μονοθέσιο να μοιάζει προέκταση του σώματός του.
Και όσο οι γύροι περνούσαν, η νίκη απομακρυνόταν από όλους τους υπόλοιπους.
Ο Κλαρκ τερμάτισε πρώτος, σχεδόν μισό λεπτό μπροστά από τον Στιούαρτ, ενώ ο Σέρτις συμπλήρωσε το βάθρο. Ήταν η τέταρτη νίκη του Κλαρκ σε πέντε αγώνες του πρωταθλήματος του 1965.
Όμως η ιστορία εκείνης της ημέρας δεν ήταν μόνο οι αριθμοί.
Ήταν και η εμφάνιση ενός ανθρώπου που έμελλε να αλλάξει για πάντα τη Formula 1.
Ο Τζάκι Στιούαρτ είχε γεννηθεί στις 11 Ιουνίου 1939 στο Μίλτον της Σκωτίας. Μόλις στη δεύτερη συμμετοχή του στη Ρουέν, ο «Flying Scot» απέδειξε πως μπορούσε ήδη να σταθεί απέναντι στους κορυφαίους. Η δεύτερη θέση πίσω από τον Κλαρκ ήταν ένα μήνυμα για όσα θα ακολουθούσαν.
Ο Στιούαρτ θα κατακτούσε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα, θα κέρδιζε 27 Grand Prix και θα γινόταν μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της Formula 1, όχι μόνο για την ταχύτητά του αλλά και για τη μάχη του για την ασφάλεια των οδηγών.
Τρίτος εκείνη την ημέρα ήταν ο Τζον Σέρτις.
Ο μοναδικός άνθρωπος που είχε κατακτήσει παγκόσμιο πρωτάθλημα τόσο σε μοτοσικλέτες όσο και στη Formula 1, ο Βρετανός βρισκόταν πλέον αντιμέτωπος με μία νέα γενιά που ερχόταν με ορμή. Ο Σέρτις δεν είχε χάσει την ταχύτητά του. Απλώς το άθλημα γύρω του άλλαζε.
Και στην κορυφή αυτού του νέου κόσμου στεκόταν ο Κλαρκ.
Το 1965 ήταν η χρονιά του.
Οδήγησε τη Lotus 33 σε επτά νίκες στα εννέα Grand Prix του πρωταθλήματος που συμμετείχε, κατακτώντας το δεύτερο και τελευταίο του παγκόσμιο πρωτάθλημα. Παράλληλα, κέρδισε και το Indianapolis 500, πετυχαίνοντας ένα από τα πιο σπάνια κατορθώματα στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Ο Κλαρκ δεν ήταν ο οδηγός που χρειαζόταν να επιβληθεί με βίαιη δύναμη. Η ταχύτητά του ήταν σχεδόν αθόρυβη. Έμοιαζε να οδηγεί με τρόπο φυσικό, σαν να γνώριζε τη στροφή πριν ακόμη φτάσει σε αυτή.
Στη Ρουέν, λοιπόν, κέρδισε απέναντι σε έναν μελλοντικό τρεις φορές παγκόσμιο πρωταθλητή και σε έναν ήδη παγκόσμιο πρωταθλητή.
Ο Στιούαρτ δεύτερος. Ο Σέρτις τρίτος. Και στην κορυφή, ο Κλαρκ.
Τρεις οδηγοί που θα έμεναν για πάντα χαραγμένοι στην ιστορία της Formula 1.
Ο κόσμος θυμάται συνήθως τις μεγάλες νίκες, τα πρωταθλήματα και τα ρεκόρ. Ξεχνά όμως πως κάποιες Κυριακές δεν χρειάζονται δράμα για να γίνουν ιστορικές.
Αρκεί να βρίσκονται στην ίδια πίστα τρεις θρύλοι.
Και στις 4 Ιουλίου 1965, στη Ρουέν, ο ένας από αυτούς ήταν απλώς ένα βήμα μπροστά από τους άλλους δύο.
A
Σχόλια