Giancarlo Fisichella ένας οδηγός που δεν μέτρησε την αξία του σε πρωταθλήματα, αλλά σε στιγμές – έντονες, δραματικές, σχεδόν κινηματογραφικές.
Ρώμη, όνειρα και μυρωδιά από καύσιμο
Γεννημένος στη Ρώμη το 1973, ο Φιζικέλα μεγάλωσε μέσα στον θόρυβο των κινητήρων. Όπως τόσοι Ιταλοί, γαλουχήθηκε με το όνειρο της Ferrari, όμως η πορεία του προς την κορυφή δεν ήταν ευθεία. Καρτ, μικρές κατηγορίες, ιδρώτας και επιμονή το ταλέντο του ήταν εμφανές, αλλά ποτέ κραυγαλέο. Ήταν από εκείνους που καταλάβαινες την αξία τους μόνο όταν τους έβλεπες να οδηγούν στο όριο.
Η είσοδός του στη Formula 1 τη δεκαετία του ’90 τον έφερε σε ομάδες όπως η θρυλική Jordan και η Benetton . Δεν είχε ποτέ το απόλυτο μονοθέσιο. Είχε όμως κάτι άλλο, καθαρή αίσθηση, τεχνική ευφυΐα και μια σπάνια ικανότητα να επιβιώνει στο χάος.
Η πρώτη του νίκη ήρθε με τρόπο σχεδόν… ποιητικό. Στο χαοτικό Grand Prix της Βραζιλίας το 2003, με την Jordan, ο Φιζικέλα βρέθηκε μπροστά μέσα από κόκκινες σημαίες, παρερμηνείες και κανονισμούς.
Χρειάστηκαν ημέρες για να επιβεβαιωθεί ότι ήταν ο νικητής. Όταν τελικά παρέλαβε το τρόπαιο, ήταν η δικαίωση για έναν οδηγό που συχνά στεκόταν στο περιθώριο της δόξας.
Η συνεργασία του με τη Renault τον έφερε επιτέλους σε ανταγωνιστικό πακέτο. Δίπλα στον Fernando Alonso, ο Φιζικέλα δεν ήταν ο πρωταγωνιστής αλλά ήταν ο τέλειος συμπαίκτης.
Κέρδισε αγώνες, συνέβαλε σε πρωταθλήματα και έδειξε ότι μπορούσε να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο. Ήταν η περίοδος που η καριέρα του απέκτησε τη λάμψη που της άξιζε.
Και τότε ήρθε το 2009. Με τη μικρή Force India, ο Φιζικέλα έκανε το αδιανόητο, pole position στο Σπα. Σε έναν αγώνα που έμοιαζε με παραμύθι, πάλεψε με τον Kimi Räikkönen για τη νίκη.
Τερμάτισε δεύτερος. Ήταν μια από τις πιο όμορφες «ήττες» στην ιστορία της Formula 1.
Η ειρωνεία; Μετά από αυτή την εμφάνιση, ο Φιζικέλα πήρε μεταγραφή στη Scuderia Ferrari. Το όνειρο ζωής.
Όμως το timing ήταν σκληρό. Το μονοθέσιο δεν πήγαινε μια , και η μαγεία του Σπα δεν επαναλήφθηκε. Το όνειρο εκπληρώθηκε αλλά χωρίς το φινάλε που θα ταίριαζε σε μια τέτοια ιστορία.
Πέρα από αριθμούς, ο Φιζικέλα τελείωσε την καριέρα του με λίγες νίκες για το ταλέντο του. Όμως οι γνώστες ξέρουν, ήταν οδηγός «καθαρής γραμμής», με εξαιρετική αίσθηση πρόσφυσης και σχεδόν διαισθητική οδήγηση στη βροχή.
Δεν ήταν ποτέ ο πιο γρήγορος. Ήταν, όμως, από τους πιο αυθεντικούς.
Σε μια εποχή γεμάτη υπερ-οδηγούς και πολυπρωταθλητές, ο Τζιανκάρλο Φιζικέλα έμοιαζε με αντιήρωα. Έναν οδηγό που δεν κυνηγούσε τη δόξα αλλά την τέλεια στροφή, την ιδανική ισορροπία, τη στιγμή που όλα «κουμπώνουν».
Comments