Στην ιστορία της Formula 1 υπάρχουν οδηγοί που κατέκτησαν τίτλους, και άλλοι που κατέκτησαν κάτι τον σεβασμό και τη διαχρονική αγάπη του κόσμου. Ο Jim Clark κατέκτησε και τα 2.
Γεννημένος το 1936 στη Σκωτία, μακριά από τη λάμψη και τον θόρυβο των μεγάλων πόλεων, ο Clark δεν έμοιαζε με τον τυπικό οδηγό αγώνων. Ήταν ήρεμος, ντροπαλός, ένας άνθρωπος που προτιμούσε να σκάβει στον κήπο του από το να βγάζει κοσμοπολίτικες φωτογραφίες. Κι όμως, όταν φορούσε το κράνος του, μεταμορφωνόταν σε κάτι σχεδόν υπερφυσικό.
Η συνεργασία του με την Lotus και τον ιδιοφυή Colin Chapman δημιούργησε έναν συνδυασμό που άλλαξε για πάντα το motorsport. Ο Clark δεν οδηγούσε απλώς «ένιωθε» το μονοθέσιο.
Το 1963 και το 1965 κατέκτησε δύο παγκόσμια πρωταθλήματα, κυριαρχώντας με έναν τρόπο σχεδόν χαλαρό όσο φυσικά επιτρέπεται να το πούμε αυτό.
Δεν ήταν επιθετικός, ούτε θεαματικός με την έννοια του ρίσκου ήταν πολύ ακριβής, καθαρός, σχεδόν ποιητής στην οδήγησή του.
Οι σύγχρονοί του έλεγαν πως μπορούσε να οδηγεί στο όριο χωρίς να φαίνεται πως πιέζει. Σαν να είχε συμφωνήσει με τον χρόνο και τη φυσική.
Σε μια εποχή όπου η ασφάλεια ήταν ανύπαρκτη, ο Clark ξεχώριζε όχι μόνο για την ταχύτητα, αλλά για την απόλυτη ψυχραιμία του. Στη βροχή, εκεί που άλλοι πάλευαν να κρατήσουν το αυτοκίνητο στην πίστα, εκείνος έμοιαζε να ταξιδεύει πάνω στο νερό.
Δυστυχώς στις 7 Απριλίου 1968, σε έναν αγώνα Formula 2 στο Hockenheimring(Σε ένα πρωτάθλημα 10 αγώνων που ήταν η F1 οι οδηγοί έτρεχαν και σε άλλα πρωταθλήματα να καλύπτουν τα κενα), ο κόσμος του motorsport πάγωσε. Ο Jim Clark σκοτώθηκε μόλις στα 32 του χρόνια.
Η είδηση συγκλόνισε όχι μόνο τους φίλους της Formula 1, αλλά και ολόκληρο τον αθλητικό κόσμο.
Χαθηκε μια σπάνια προσωπικότητα, ένας άνθρωπος που εκπροσωπούσε το αγνό πνεύμα των αγώνων.
Ο Jim Clark δεν άφησε πίσω του μόνο νίκες και ρεκόρ. Άφησε ένα πρότυπο, ότι η αριστεία δεν χρειάζεται φανφάρες ότι η δύναμη μπορεί να συνυπάρχει με την ταπεινότητα.
Ακόμα και σήμερα, πολλοί τον θεωρούν τον πιο «καθαρό» οδηγό που πέρασε ποτέ από την Formula 1. Έναν άνθρωπο που δεν έτρεχε για να αποδείξει κάτι αλλά γιατί ήταν γεννημένος γι’ αυτό.
Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο αφιέρωμα στον Jim Clark ότι δεν προσπαθούμε να τον συγκρίνουμε απλώς τον θυμόμαστε.
Comments