Υπήρξε μια εποχή που η Formula 1 δεν προσπαθούσε να δείχνει άγρια.
Ήταν.
Τα μονοθέσια ήταν μικρότερα, στενότερα, πιο νευρικά. Οι οδηγοί πάλευαν περισσότερο με το τιμόνι και λιγότερο με τα settings στην οθόνη. Οι πίστες είχαν χαλίκι δίπλα στην αγωνιστική γραμμή και ένα μικρό λάθος μπορούσε να σημαίνει πραγματικά το τέλος του αγώνα.
Και κάπου εκεί, στα τέλη των '90s και στις αρχές των 2000s, η Formula 1 έμοιαζε με μηχανικό θηρίο που δύσκολα εξημέρωνες.
Οι V10 κινητήρες ούρλιαζαν στις 18.000 και 19.000 στροφές. Δεν χρειαζόσουν γραφικά στην τηλεόραση για να καταλάβεις ότι ένα μονοθέσιο περνούσε από μπροστά σου.
Το ένιωθες.
Η εποχή εκείνη είχε refuelling, διαφορετικές στρατηγικές, τεράστια σημασία στο track position και αγώνες που μπορούσαν να αλλάξουν μέσα σε λίγους γύρους επειδή κάποιος έμεινε έξω λίγο περισσότερο ή επειδή το pit stop πήγε στραβά.
Δεν ήταν πάντα καλύτερη Formula 1.
Ήταν όμως πιο ακατέργαστη.
Οι οδηγοί έτρεχαν σε αυτοκίνητα χωρίς το σημερινό επίπεδο σταθερότητας. Το πίσω μέρος μπορούσε να φύγει απότομα, η πρόσφυση άλλαζε δραματικά ανάλογα με το φορτίο καυσίμου και το μονοθέσιο συμπεριφερόταν διαφορετικά από stint σε stint.
Schumacher. Häkkinen. Montoya. Räikkönen. Alonso.
Ο καθένας είχε διαφορετικό τρόπο να επιτίθεται.
Και ίσως αυτό είναι που μας λείπει περισσότερο όταν κοιτάμε πίσω.
Όχι τα pit stops με καύσιμα. Όχι τα μικρότερα αυτοκίνητα. Ούτε καν ο ήχος των V10.
Μας λείπει η αίσθηση ότι το μονοθέσιο μπορούσε ανά πάσα στιγμή να κερδίσει τη μάχη απέναντι στον οδηγό.
Σήμερα η Formula 1 είναι πιο γρήγορη, πιο ασφαλής, πιο εξελιγμένη από ποτέ.
Και αυτό είναι το σωστό.
Αλλά εκείνη η εποχή είχε κάτι που δύσκολα μετριέται σε δεδομένα.
Είχε ατέλεια.
Και ίσως γι' αυτό, τόσα χρόνια μετά, μοιάζει ακόμη τόσο ζωντανή.
Σχόλια