Υπάρχουν οδηγοί που κατακτούν Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Υπάρχουν οδηγοί που σπάνε ρεκόρ. Και υπάρχουν ελάχιστοι που κατορθώνουν να ξεπεράσουν το ίδιο το άθλημά τους. Ο Ayrton Senna ήταν ένας από αυτούς.
Δεν ήταν μόνο τα τρία Παγκόσμια Πρωταθλήματα, οι 41 νίκες ή οι 65 pole positions αριθμός που παρέμεινε ακατάρριπτος για περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια. Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος οδηγός κατατακτήριων δοκιμών στην ιστορία της Formula 1.
Υπήρχε κάτι πολύ βαθύτερο.
Ο Senna έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να ερωτευτούν τη Formula 1, ειδικά οι συμπατριώτες του αφενός είναι λάτρεις του ποδοσφαίρου, αφετέρου μιλάμε για μια χώρα όπου η οικονομική ανέχεια δύσκολα μπορεί να βρει συμπάθεια σε ένα σπορ οικονομικά προνομιούχων. Ο Senna δεν οδηγούσε απλώς γρήγορα. Οδηγούσε με μια ένταση που έκανε ακόμη και όσους δεν γνώριζαν τίποτα από μηχανοκίνητο αθλητισμό να μην μπορούν να πάρουν τα μάτια τους από πάνω του.
Κάθε φορά που κατέβαζε τη ζελατίνα του εμβληματικού κίτρινου κράνους του, έμοιαζε να μπαίνει σε έναν διαφορετικό κόσμο. Έναν κόσμο όπου υπήρχε μόνο η πίστα, το μονοθέσιο και το χρονόμετρο.
Ο άνθρωπος της βροχής
Αν υπάρχει μία εικόνα που συνοδεύει για πάντα το όνομά του, αυτή είναι η βροχή.
Για τους περισσότερους οδηγούς αποτελούσε τον μεγαλύτερο εχθρό. Για τον Senna ήταν σύμμαχος. Στο βρεγμένο οδόστρωμα η αίσθηση του μονοθεσίου, η λεπτότητα στις κινήσεις του τιμονιού και η απίστευτη αίσθηση πρόσφυσης τού επέτρεπαν να κάνει πράγματα που έμοιαζαν αδύνατα. Ένας αληθινός rain master.
Το ευρωπαϊκό Grand Prix του 1993 στο Ντόνινγκτον παραμένει ίσως η πιο χαρακτηριστική απόδειξη. Εκκινώντας πέμπτος, μέσα σε λιγότερο από έναν γύρο είχε ήδη βρεθεί επικεφαλής, προσπερνώντας τέσσερις από τους κορυφαίους οδηγούς της εποχής, αφήνοντας πισω του ακόμη και τις ανικητες Williams FW15 σε συνθήκες καταρρακτώδους βροχής. Ακόμη και σήμερα, πολλοί χαρακτηρίζουν εκείνον τον πρώτο γύρο ως τον σπουδαιότερο στην ιστορία της Formula 1.
Ο απόλυτος κυρίαρχος του Σαββάτου
Οι κατατακτήριες δοκιμές ήταν η προσωπική του σκηνή.
Οι μηχανικοί της McLaren περιέγραφαν ότι, όταν ερχόταν η ώρα της τελευταίας προσπάθειας, ο Senna έμπαινε σε μια κατάσταση απόλυτης συγκέντρωσης. Ο ίδιος είχε δηλώσει πως, σε ορισμένες στιγμές, ένιωθε σαν να οδηγούσε πέρα από τα συνειδητά του όρια, σαν να βρισκόταν «σε μια άλλη διάσταση».
Δεν είναι τυχαίο ότι οι 65 pole positions του θεωρούνταν για χρόνια σχεδόν αδύνατο να ξεπεραστούν.
Το Μονακό ήταν το βασίλειό του
Έξι νίκες στους δρόμους του Πριγκιπάτου.
Καμία άλλη πίστα δεν ταυτίστηκε τόσο πολύ με έναν οδηγό όσο το Μονακό με τον Ayrton Senna. Η απόλυτη ακρίβεια, η χειρουργική τοποθέτηση του μονοθεσίου ανάμεσα στις μπαριέρες και η ψυχραιμία του σε μια πίστα όπου το παραμικρό λάθος τιμωρείται αμέσως, τον μετέτρεψαν στον αδιαμφισβήτητο «Βασιλιά του Μονακό».
Πέρα από την πίστα
Πίσω από το αγωνιστικό κράνος υπήρχε ένας άνθρωπος με βαθιά κοινωνική ευαισθησία.
Ο Senna βοηθούσε οικονομικά δεκάδες παιδιά στη Βραζιλία χωρίς να το δημοσιοποιεί, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν λειτουργούσε όπως οι περισσότεροι πλουσιοι με τις φιλανθρωπικές ενέργειες και την φοροαπαλλαγή. Μετά τον θάνατό του δημιουργήθηκε το Instituto Ayrton Senna, το οποίο συνεχίζει μέχρι σήμερα να προσφέρει εκπαιδευτικές ευκαιρίες σε εκατομμύρια παιδιά της πατρίδας του, συνεχίζοντας το όραμα που ο ίδιος είχε αρχίσει όσο ζούσε.
Η κληρονομιά
Από τον Michael Schumacher μέχρι τον Lewis Hamilton και τον Max Verstappen, σχεδόν κάθε μεγάλος πρωταθλητής της σύγχρονης εποχής έχει αναφερθεί στον Senna ως πηγή έμπνευσης.
Γιατί η κληρονομιά του δεν βρίσκεται μόνο στα στατιστικά.
Βρίσκεται στις εικόνες του κίτρινου κράνους μέσα στη βροχή.
Στους γύρους που έμοιαζαν αδύνατοι.
Στις μάχες με τον Alain Prost που καθόρισαν μια ολόκληρη εποχή.
Στη συγκίνηση που εξακολουθεί να προκαλεί το όνομά του περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά.
Ο Ayrton Senna δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος οδηγός της Formula 1.
Ήταν η απόδειξη ότι, μερικές φορές, ένας άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα όρια του αθλήματός του και να μετατραπεί σε διαχρονικό σύμβολο. Και αυτός είναι ο λόγος που η ιστορία του εξακολουθεί να γράφεται, όχι στις πίστες, αλλά στη μνήμη όσων αγαπούν πραγματικά τον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
A
Σχόλια