CHARLES LECLERC: Ο αιώνιος διάδοχος ή ένας πρωταθλητής που αργεί να φανεί;
Υπάρχει μια στιγμή στην καριέρα κάθε μεγάλου οδηγού όπου το ταλέντο παύει να αποτελεί επιχείρημα. Κάποια στιγμή δεν αρκεί να είσαι γρήγορος. Δεν αρκεί να κάνεις pole positions, να πραγματοποιείς μαγικούς γύρους στις κατατακτήριες ή να βγάζεις από μια Ferrari περισσότερα απ' όσα θεωρούνταν δυνατόν.
Κάποια στιγμή πρέπει να κερδίσεις. Και ο Charles Leclerc βρίσκεται πλέον ακριβώς εκεί. Ο Μονεγάσκος δεν είναι πια το παιδί-θαύμα της Ferrari. Είναι 28 ετών, βρίσκεται από το 2019 στο Maranello και έχει περάσει σχεδόν από κάθε πιθανή κατάσταση που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας οδηγός κορυφαίας ομάδας. Έχει αλλάξει teammates, τεχνικές φιλοσοφίες, διοικήσεις και μονοθέσια.
Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι ένα πράγμα, δεν έχει γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής. Και ξαφνικά, η σύγκριση με τη γενιά του γίνεται ιδιαίτερα σκληρή.
Ο Verstappen έγινε ο εφιάλτης
Ο Max Verstappen δεν ήταν απλώς ένας αντίπαλος από τις μικρές κατηγορίες. Ήταν ο οδηγός με τον οποίο ο Leclerc μεγάλωσε αγωνιστικά. Οι δυο τους γνωρίζονταν από τα kart και από πολύ μικρή ηλικία θεωρούνταν δύο από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς τους. Μόνο που η ιστορία τους εξελίχθηκε διαφορετικά.
Ο Verstappen έγινε τέσσερις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής. Ο Leclerc παρέμεινε ο οδηγός που «κάποια στιγμή θα γίνει πρωταθλητής». Το «κάποια στιγμή» όμως αρχίζει να αποκτά επικίνδυνα μεγάλη διάρκεια.
Και μετά ήρθε ο Norris
Ακόμη πιο άβολη είναι η περίπτωση του Lando Norris. Ο Βρετανός είναι νεότερος από τον Leclerc και μπήκε στη Formula 1 αργότερα. Για χρόνια μάλιστα θεωρούνταν ένας οδηγός με τεράστιο ταλέντο που επίσης περίμενε το κατάλληλο μονοθέσιο. Το βρήκε. Και όταν το βρήκε, πήρε το πρωτάθλημα. Αυτό είναι το σημαντικότερο στοιχείο της σύγκρισης. Δεν έχει σημασία μόνο ποιος είναι ταχύτερος σε έναν γύρο.
Το πρωτάθλημα είναι μια διαδικασία είκοσι και αγώνων. Είναι διαχείριση πίεσης, βαθμών, ελαστικών, στρατηγικής, λαθών και στιγμών στις οποίες δεν επιτρέπεται να χαθεί τίποτα. Ο Norris απέδειξε ότι μπορεί να το κάνει. Ο Leclerc ακόμη όχι.
Και τώρα εμφανίστηκε ο Antonelli
Ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό κομμάτι της ιστορίας. Ο Kimi Antonelli βρίσκεται μόλις στη δεύτερη πλήρη σεζόν του στη Formula 1 και ήδη βρίσκεται στη μάχη για το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ένας οδηγός που μέχρι πριν από λίγο καιρό θεωρούνταν «το επόμενο μεγάλο ταλέντο» έχει μετατραπεί σε πραγματικό διεκδικητή. Και αυτό δημιουργεί μια παράξενη εικόνα. Ο Verstappen, με τον οποίο ο Leclerc έδινε μάχες στα kart, έγινε πολυπρωταθλητής. Ο Norris, ο μικρότερος οδηγός της επόμενης γενιάς, έγινε πρωταθλητής. Και τώρα ένας ακόμη νεότερος οδηγός, ο Antonelli, διεκδικεί τίτλο πριν καν συμπληρώσει ουσιαστικά τα πρώτα χρόνια της καριέρας του. Κι ο Leclerc εξακολουθεί να περιμένει.
Είναι λοιπόν υπερεκτιμημένος;
Η εύκολη απάντηση είναι «ναι». Η σωστή απάντηση είναι πιο σύνθετη. Γιατί αν υπάρχει κάτι που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί, είναι η ταχύτητα του Leclerc. Ο Μονεγάσκος διαθέτει έναν από τους καλύτερους qualifying ρυθμούς του σύγχρονου grid. Έχει την ικανότητα να κάνει έναν γύρο που μοιάζει σχεδόν παράλογος, ιδιαίτερα όταν η Ferrari βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση. Έχει επίσης αποδείξει ότι μπορεί να κερδίσει αγώνες και να οδηγήσει εξαιρετικά γρήγορα υπό πίεση. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι ο Leclerc είναι αργός. Το πρόβλημα είναι ότι η ταχύτητα από μόνη της δεν αρκεί για να γίνεις πρωταθλητής.
Ο Verstappen το απέδειξε. Ο Norris το απέδειξε. Και ο Antonelli αρχίζει να το αποδεικνύει.
Η Ferrari έχει επίσης ευθύνες
Θα ήταν άδικο να φορτωθεί ολόκληρη η αποτυχία στον Leclerc. Η Ferrari δεν του έδωσε όλα αυτά τα χρόνια ένα μονοθέσιο αντίστοιχο με εκείνα που είχαν στα χέρια τους οι πρωταθλητές. Υπήρξαν αυτοκίνητα γρήγορα, υπήρξαν αυτοκίνητα προβληματικά, υπήρξαν χαμένες ευκαιρίες και υπήρξαν αγώνες όπου η στρατηγική και η αξιοπιστία κόστισαν πολύτιμους βαθμούς. Ένας οδηγός δεν μπορεί να κερδίσει πρωτάθλημα μόνος του. Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Όταν ένας οδηγός θεωρείται ηγέτης μιας ομάδας για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, κάποια στιγμή πρέπει να αναλάβει και το δικό του μερίδιο ευθύνης.
Δεν είναι πλέον αρκετό να λέμε:
«Δώστε του μια καλη Ferrari και θα γίνει πρωταθλητής.»
Η ερώτηση έχει αντιστραφεί: «Αν του δώσουμε την Ferrari, μπορεί να την κάνει πρωταθλητή;» Και αυτή την απάντηση ο Leclerc δεν την έχει δώσει ακόμη.
Και τότε γιατί η Ferrari τον ανανέωσε; Εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο παράδοξο. Η Ferrari εξακολουθεί να πιστεύει στον Leclerc. Η νέα πολυετής συμφωνία δείχνει ότι το Maranello δεν θεωρεί πως πρέπει να ανοίξει τώρα ένας νέος κύκλος με διαφορετικό ηγέτη. Και είναι λογικό. Δεν εγκαταλείπεις εύκολα έναν οδηγό με τέτοια ταχύτητα, εμπειρία και γνώση της ομάδας. Αλλά το συμβόλαιο δεν είναι μόνο ψήφος εμπιστοσύνης. Είναι και δέσμευση.
Η Ferrari ουσιαστικά λέει:
«Πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο άνθρωπός μας.»
Τώρα απομένει στον Leclerc να αποδείξει ότι η Ferrari έκανε σωστά.
Μήπως όμως πρέπει να φύγει;
Εδώ τα πράγματα γίνονται πραγματικά ενδιαφέροντα. Αν ο Leclerc κοιτάξει την κατάσταση αποκλειστικά από την πλευρά της καριέρας του, έχει κάθε δικαίωμα να αναρωτηθεί αν πρέπει να αλλάξει περιβάλλον. Δεν είναι πια 21 ετών. Δεν βρίσκεται στην αρχή της διαδρομής του. Έχει ήδη περάσει επτά χρόνια στη Ferrari. Αν μια Mercedes ή μια McLaren του προσέφερε ένα μονοθέσιο ικανό να κερδίσει το πρωτάθλημα, θα ήταν λογικό να εξετάσει την επιλογή.
Γιατί υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος, να τελειώσει η καριέρα του ως ένας από τους καλύτερους οδηγούς που δεν έγιναν ποτέ πρωταθλητές.
Και η ιστορία της Formula 1 είναι γεμάτη από τέτοιους οδηγούς.
Αλλά η Ferrari είναι κάτι διαφορετικό, υπάρχει όμως ένας λόγος για τον οποίο η αποχώρηση από το Maranello δεν είναι τόσο απλή.
Ο Leclerc έχει δεθεί με τη Ferrari περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο σύγχρονο οδηγό της ομάδας. Δεν είναι απλώς ένας οδηγός που υπέγραψε συμβόλαιο. Έχει γίνει κομμάτι της ταυτότητας της Ferrari.Και η Ferrari έχει γίνει κομμάτι της δικής του ταυτότητας. Αν φύγει, θα πρέπει να αποδεχθεί ότι εγκαταλείπει το όνειρο που κυνηγά από παιδί.
Αν μείνει, πρέπει να αποδεχθεί ότι μπορεί να χάσει τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του περιμένοντας ένα μονοθέσιο που ίσως έρθει, ίσως και όχι.
Η πραγματική κρίση του Leclerc
Ίσως τελικά η συζήτηση να μην πρέπει να είναι:
«Είναι ο Charles Leclerc υπερεκτιμημένος;»
Αλλά:
«Είναι αρκετά καλός για να γίνει πρωταθλητής όταν όλα τα κομμάτια μπουν στη θέση τους;»
Μέχρι σήμερα η απάντηση είναι, πιθανότατα ναι.
Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο «ναι» που μπορεί να υπάρχει στη Formula 1. Γιατί κάποτε τελειώνουν οι δικαιολογίες. Τελειώνει η υπομονή. Τελειώνει το «του χρόνου». Και αρχίζουν οι συγκρίσεις με τα τρόπαια. Ο Verstappen έχει τέσσερα. Ο Norris έχει ήδη ένα. Ο Antonelli κυνηγά το δικό του. Ο Leclerc έχει ακόμη μηδέν. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αποτυχημένος. Σημαίνει όμως ότι ο χρόνος για να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς ένας εξαιρετικός οδηγός, αλλά ένας πραγματικός πρωταθλητής, αρχίζει να λιγοστεύει. Η Ferrari του έδωσε ξανά το συμβόλαιο. Τώρα ο Charles Leclerc πρέπει να της δώσει τον λόγο για τον οποίο το άξιζε.
A
Σχόλια