Φινλανδία, 1983. Οι ειδικές διαδρομές είναι γεμάτες λάσπη, χιόνι, χαλίκι και σκόνη. Τα αυτοκίνητα της εποχής μοιάζουν περισσότερο με πολεμικές μηχανές παρά με αγωνιστικά αυτοκίνητα. Και μέσα σε αυτόν τον κόσμο, ένας 41χρονος Φινλανδός οδηγεί ένα αυτοκίνητο που αλλάζει για πάντα την ιστορία των ράλι.
Ο Χάννου Μίκκολα δεν ήταν ο νεότερος, ούτε ο πιο θεαματικός. Ήταν όμως ένας από εκείνους τους οδηγούς που μπορούσαν να κάνουν ένα αυτοκίνητο να μοιάζει προέκταση του σώματός τους.
Το 1983, μαζί με τον συνοδηγό του Άρνε Χερτζ, κατακτά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι με το Audi Quattro. Τέσσερις νίκες, τρεις δεύτερες θέσεις και μια καριέρα τριών δεκαετιών τον είχαν οδηγήσει επιτέλους στην κορυφή. Και μαζί του, στην κορυφή βρισκόταν για πρώτη φορά ένα τετρακίνητο αυτοκίνητο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Ο Μίκκολα είχε γεννηθεί στις 24 Μαΐου 1942 στο Γιόενσουου της Φινλανδίας. Ξεκίνησε να αγωνίζεται στις αρχές της δεκαετίας του ’60, με Volvo, και πολύ γρήγορα έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα των φινλανδικών ράλι. Το 1968, το 1969 και το 1970 κέρδισε τις 1000 Λίμνες, πριν επιστρέψει στις νίκες το 1974 και το 1975. Συνολικά θα κέρδιζε τον περίφημο αγώνα της πατρίδας του επτά φορές, επίδοση που μοιράζεται στην κορυφή της λίστας με τον επίσης θρυλικό Μάρκους Γκρόνχολμ.
Αλλά η πραγματική του φήμη χτίστηκε στα Ford Escort.
Με τον Γκούναρ Παλμ δίπλα του, το 1970 κέρδισε τον μαραθώνιο Λονδίνο–Μεξικό, έναν αγώνα σχεδόν 26.000 χιλιομέτρων. Δύο χρόνια αργότερα, στο τιμόνι ενός Escort RS1600, έγινε ο πρώτος μη Αφρικανός οδηγός που κέρδισε το East African Safari Rally. Δεν ήταν πλέον απλώς ένας γρήγορος Φινλανδός σε χωμάτινες ειδικές. Ήταν ένας οδηγός που μπορούσε να επιβιώσει παντού.
Το 1977 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Άρνε Χερτζ. Θα κρατούσε για περισσότερα από δέκα χρόνια και θα αποτελούσε ένα από τα πιο επιτυχημένα δίδυμα στην ιστορία του ράλι.
Το 1979 ο Μίκκολα έφτασε για πρώτη φορά τόσο κοντά στον παγκόσμιο τίτλο. Κέρδισε τέσσερις αγώνες, μεταξύ αυτών το Ράλι Πορτογαλίας, τη Νέα Ζηλανδία, το RAC και την Ακτή Ελεφαντοστού. Στο τέλος, έχασε το πρωτάθλημα από τον Μπιορν Βάλντεγκαρντ για μόλις έναν βαθμό.
Ένα χρόνο αργότερα θα ήταν ξανά δεύτερος. Και τότε ήρθε η Audi.
Το 1981 η γερμανική εταιρεία του εμπιστεύτηκε ένα αυτοκίνητο που πολλοί στην αρχή αντιμετώπιζαν με επιφύλαξη, το Quattro. Τετρακίνηση σε μια εποχή που τα κορυφαία αυτοκίνητα ράλι ήταν σχεδόν αποκλειστικά πισωκίνητα, που να ήξεραν όμως.
Ο Μίκκολα ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να καταλάβει πρώτος τι πραγματικά έκρυβε αυτή η τεχνολογία.
Στο Μόντε Κάρλο, στην πρώτη εμφάνιση του Quattro, βρέθηκε επικεφαλής μέχρι ένα ατύχημα να τον βγάλει από τον αγώνα. Στη Σουηδία, όμως, ήρθε η νίκη. Αργότερα κέρδισε και το RAC. Το αυτοκίνητο είχε πλέον δείξει τον δρόμο.
Το 1982, ο Μίκκολα κέρδισε ξανά τις 1000 Λίμνες και το RAC, αλλά η αξιοπιστία του Quattro και η σκληρή μάχη με τον Βάλτερ Ρερλ και τη Μισέλ Μουτόν του στέρησαν και πάλι τον τίτλο. Τερμάτισε τρίτος στο πρωτάθλημα. Ήταν σαν να κυνηγούσε μια κορυφή που συνεχώς απομακρυνόταν.
Μέχρι το 1983. Εκείνη τη χρονιά, όλα μπήκαν στη θέση τους.
Μίκκολα και Χερτζ κέρδισαν στη Σουηδία, στην Πορτογαλία, στην Αργεντινή και στη Φινλανδία. Το Audi Quattro A1 και στη συνέχεια το A2 έγιναν το απόλυτο όπλο των χωμάτινων ειδικών και ο 41χρονος Φινλανδός πήρε επιτέλους τον παγκόσμιο τίτλο. Μέχρι σήμερα παραμένει ο γηραιότερος οδηγός που έχει κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι. Δεν ήταν απλώς ένας τίτλος για τον Μίκκολα. Ήταν η δικαίωση μιας ολόκληρης εποχής.
Ο Μίκκολα δεν κέρδισε απλώς το πρωτάθλημα οδηγώντας ένα Quattro. Ήταν ένας από τους ανθρώπους που βοήθησαν την Audi να αποδείξει ότι η τετρακίνηση μπορούσε να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού. Το 1983 έγινε ο πρώτος παγκόσμιος πρωταθλητής οδηγός με τετρακίνητο αυτοκίνητο.
Το 1984 ήταν ξανά δεύτερος, αυτή τη φορά πίσω από τον teammate του, Στιγκ Μπλόμκβιστ. Στο Ράλι Πορτογαλίας εκείνης της χρονιάς, κέρδισε τον Μάρκκου Άλεν σε μια μάχη που κρίθηκε στην τελευταία ειδική.
Και ύστερα ήρθε η εποχή των τεράτων. Τα Group B έγιναν ολοένα πιο γρήγορα, πιο ισχυρά και πιο δύσκολα. Η Audi έφερε το Sport Quattro, η Peugeot το 205 T16, η Lancia το 037 και αργότερα το Delta S4. Ο Μίκκολα δεν ήταν πλέον το απόλυτο σημείο αναφοράς, όμως συνέχισε.
Το 1987, όταν το Group B είχε πλέον τελειώσει, κέρδισε το Safari Rally με ένα αυτοκίνητο που κανείς δεν θα περίμενε να δει στην κορυφή, το Audi 200 Quattro. Ήταν η τελευταία νίκη του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Συνολικά, ο Μίκκολα κατέγραψε 18 νίκες σε 123 αγώνες του WRC, τερμάτισε τρεις φορές δεύτερος στο πρωτάθλημα και άλλες δύο τρίτος. Παρέμεινε ενεργός για δεκαετίες, περνώντας αργότερα από τη Mazda και συνεχίζοντας να εμφανίζεται σε αγώνες ακόμη και μετά την αποχώρησή του από την πλήρη δράση.
Όμως η κληρονομιά του δεν μετριέται μόνο σε νίκες.
Ο Μίκκολα ήταν ο άνθρωπος που βρέθηκε στο σωστό σημείο, τη σωστή στιγμή, μέσα στο σωστό αυτοκίνητο. Ήταν εκεί όταν το ράλι πέρασε από την εποχή των Escort και των πισωκίνητων θηρίων στην εποχή της τετρακίνησης. Και είχε την ικανότητα να καταλάβει αυτό που οι περισσότεροι δεν είχαν ακόμη αντιληφθεί, ότι η πρόσφυση μπορούσε να γίνει όπλο.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2021, ο Hannu Mikkola έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών, έχοντας χάσει τη μάχη με τον καρκίνο. Η FIA τον αποχαιρέτησε ως έναν από τους μεγάλους θρύλους του ράλι.
Έμεινε πίσω του ένας παγκόσμιος τίτλος, 18 νίκες στο WRC, επτά στην Φινλανδία, τέσσερις νίκες στο RAC και, πάνω απ' όλα, μια θέση στην ιστορία ως ο άνθρωπος που πήρε στα χέρια του ένα παράξενο τετρακίνητο Audi και βοήθησε να αλλάξει για πάντα το ράλι.
Για χρόνια, ο κόσμος θυμόταν τα αυτοκίνητα. Το Escort. Το Quattro. Τα Group B.
Όμως πίσω από αυτά υπήρχε πάντα ένας άνθρωπος. Ένας Φινλανδός με ήρεμο βλέμμα, ένα τιμόνι στα χέρια και μια σχεδόν απόλυτη κατανόηση της ταχύτητας.
Ο Hannu Mikkola δεν ήταν απλώς ο πρώτος παγκόσμιος πρωταθλητής με τετρακίνητο αυτοκίνητο.
Ήταν ένας από εκείνους που βοήθησαν το ράλι να περάσει στην επόμενη εποχή.
A
Σχόλια