Συντακτική ταυτότητα & πηγές
Υπάρχουν νίκες που γράφονται,στη μνήμη, γράφονται στο σώμα.
Γράφονται σε εκείνο το παράξενο σημείο όπου ο αθλητής παύει να είναι απλώς ένας άνθρωπος πάνω σε μια μοτοσυκλέτα και γίνεται κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο του τον εαυτό. Σήμερα στο Misano, ο Marc Márquez κέρδισε ξανά τον χρόνο, κέρδισε ξανά τον φόβο, κέρδισε ξανά εκείνη την παλιά, σχεδόν παράλογη συνήθεια να επιστρέφει όταν όλοι έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι ίσως, επιτέλους, ήρθε η στιγμή να τελειώσει.
Ήταν δεύτερος στην εκκίνηση, πίσω από τον άνθρωπο που είχε όλη την Ιταλία μαζί του. Ο Marco Bezzecchi είχε πάρει την pole με έναν γύρο που έγραψε ιστορία, κατεβαίνοντας για πρώτη φορά στο Misano κάτω από το 1:30. Η Aprilia έμοιαζε να έχει βρει το τέλειο όπλο και ο Ιταλός ήρωας ήταν έτοιμος να μετατρέψει το σπίτι του σε κάστρο. Και ύστερα ήρθε η πρώτη στροφή, το λάθος, η πτώση.
Ο άνθρωπος που ήταν φαβορί για το πρωτάθλημα μέχρι πρότινος βρέθηκε εκτός αγώνα από τον πρώτο γύρο. Και κάπου εκεί, για μια ακόμη φορά, η μοίρα άνοιξε την πόρτα. Αλλά η μοίρα δεν οδηγεί μοτοσυκλέτες. Ο Marc Márquez οδηγεί. Και όταν του δώσεις μπροστά του έναν δρόμο, ακόμη κι αν αυτός ο δρόμος άνοιξε επειδή κάποιος άλλος έπεσε, εκείνος θα τον διασχίσει μέχρι το τέλος. Δεν χρειάστηκε να κάνει επίδειξη. Δεν χρειάστηκε να κυνηγήσει φαντάσματα. Δεν χρειάστηκε να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Έκανε αυτό που κάνει πλέον καλύτερα από σχεδόν οποιονδήποτε άλλον, διαχειρίστηκε τη νίκη. Ο Alex πίσω του, ο Acosta να πλησιάζει, ο Martín να προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη μάχη. Και ο Marc μπροστά, ατάραχος. Σαν να έχει καταλάβει κάτι που οι υπόλοιποι δεν μπορούν ακόμη να καταλάβουν. Ότι οι αγώνες δεν κερδίζονται πάντοτε με το να είσαι ο ταχύτερος. Μερικές φορές κερδίζονται επειδή ξέρεις πότε πρέπει να σταματήσεις να πολεμάς. Και αυτός ο Márquez είναι διαφορετικός από εκείνον που γνωρίσαμε πριν από δέκα χρόνια. Ο παλιός Marc θα έμπαινε στη φωτιά και θα την έκανε δική του. Ο σημερινός Marc έχει μάθει να περπατάει γύρω από τη φωτιά. Ίσως επειδή έχει καεί αρκετές φορές. Ίσως επειδή έμαθε τι σημαίνει να χάνεις κάτι που θεωρούσες δεδομένο. Ίσως επειδή το σώμα του τού υπενθυμίζει καθημερινά πόσο ακριβό είναι το τίμημα της υπερβολής. Κι όμως, το παιδί που κάποτε οδηγούσε σαν να μην υπήρχε αύριο είναι ακόμη εκεί. Βρίσκεται πίσω από το κράνος και περιμένει, και οπότε χρειάζεται, εμφανίζεται. Σήμερα εμφανίστηκε ξανά. Πριν από λίγα χρόνια, πολλοί είχαν αρχίσει να μιλούν για το τέλος. Για έναν πρωταθλητή που είχε πληρώσει πολύ ακριβά την αλαζονεία του να πιστεύει ότι το σώμα του θα άντεχε για πάντα. Για έναν ώμο που δεν τον άφηνε, για τα τόσα χειρουργεία,για τις επιστροφές, τις αποτυχίες. Για εκείνες τις Κυριακές όπου το όνομα Márquez βρισκόταν όλο και πιο μακριά από την πρώτη θέση. Και όμως... Δεν τελείωσε, επέστρεψε, πήρε ξανά τίτλο. Και σήμερα, στο Misano, κέρδισε τον πέμπτο του αγώνα της σεζόν και ανέβηκε ξανά στην κορυφή του πρωταθλήματος. 274 βαθμοί, όσους και ο Jorge Martín. Αλλά πρώτος. Εχει πέντε νίκες, και ο Martín έχει μόνο μία. Και υπάρχει κάτι σχεδόν ποιητικό σε αυτό. Γιατί ο άνθρωπος που κάποια στιγμή βρέθηκε 102 βαθμούς πίσω από τον Bezzecchi σήμερα φεύγει από το Misano πρώτος στη βαθμολογία. Αυτό δεν είναι απλώς μια επική ανατροπή. Είναι η υπενθύμιση ότι στο MotoGP, όπως και στη ζωή, δεν έχει σημασία πάντοτε πόσο βαθιά έπεσες. Σημασία έχει αν έχεις ακόμη τη δύναμη να σηκωθείς. Και ο Marc σηκώθηκε. Ξανά, και ξανά, και ξανά. Σήμερα μάλιστα δεν ήταν μόνος. Πίσω του τερμάτισε ο Álex. Ο αδελφός και συνοδοιπόρος. Ο άνθρωπος που γνωρίζει καλύτερα από όλους τι κρύβεται πίσω από το χαμόγελο του Marc. Δίπλα τους στο βάθρο ο Pedro Acosta. Και πίσω τους, μέχρι την έκτη θέση, έξι Ισπανοί αναβάτες. Μια ημέρα που ανήκε ολοκληρωτικά στην Ισπανία, μέσα στην καρδιά της Ιταλίας. Αλλά το πιο ενδιαφέρον δεν είναι το αποτέλεσμα. Είναι η εικόνα. Ο Márquez πάνω στη Ducati. Το #93. Ένα νούμερο που κάποτε συμβόλιζε την απόλυτη επιθετικότητα. Σήμερα συμβολίζει την επιβίωση. Δεν είναι πια ο πιτσιρικάς που έμπαινε σε κάθε στροφή σαν να είχε εννέα ζωές. Είναι ένας άνθρωπος που έχει χάσει, έχει πονέσει, έχει φοβηθεί, έχει αμφισβητηθεί. Και παρ' όλα αυτά συνεχίζει. Ίσως γι' αυτό οι νίκες του σήμερα έχουν διαφορετική γεύση. Δεν βλέπουμε απλώς έναν κορυφαίο αναβάτη να κερδίζει. Βλέπουμε έναν άνθρωπο που αρνείται πεισματικά να δεχτεί ότι η ιστορία του έχει τελειώσει. Και κάπου εκεί βρίσκεται η πραγματική μεγαλοπρέπεια Όχι στο να μη γκρεμίζεσαι ποτέ. Αλλά στο να γκρεμίζεσαι και να επιστρέφεις. Να σε διαλύει το σώμα σου και να ξαναμπαίνεις στη σέλα. Να σε νικά ο χρόνος και να του απαντάς με έναν ακόμη ταχύτερο γύρο. Να σε βγάζουν από τη συζήτηση και να επιστρέφεις στο κέντρο της. Να σου λένε ότι τελείωσες και να τους απαντάς χωρίς λόγια. Με μια καρό σημαία. Σήμερα στο Misano, ο Marc Márquez δεν χρειάστηκε να προκαλέσει. Δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα περισσότερο από το να οδηγήσει μέχρι τον τερματισμό. Και όταν πέρασε τη γραμμή, ήξερε. Το γνώριζε ότι η μάχη δεν τελείωσε. Η μαχη μόλις ξανάρχισε. Γιατί τώρα ο άνθρωπος που κάποτε κυνηγούσε τους άλλους, έγινε ξανά αυτός που κυνηγούν όλοι. Ο άνθρωπος που όλοι θέλουν να νικήσουν. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο σημάδι ότι ο Marc Márquez επέστρεψε πραγματικά. Όχι όταν ξανακέρδισε. Αλλά σήμερα, όταν ξαναβρέθηκε στην κορυφή του πρωταθλήματος, με τον Álex δίπλα του, με τον Acosta στο βάθρο.
Με τον Bezzecchi να έχει χάσει τα πάντα στην πρώτη στροφή. Με τον Martín να βρίσκεται πλέον πίσω. Και με άλλους οκτώ αγώνες μπροστά. Ο δρόμος προς το τέλος της σεζόν είναι ακόμη μακρύς. Αλλά σήμερα, στο Misano, ο Marc Márquez μας θύμισε κάτι που έχουμε ξεχάσει πολλές φορές. Δεν είναι ποτέ ασφαλές να γράφεις το τέλος μιας ιστορίας όταν ο πρωταγωνιστής δεν έχει ακόμη κατέβει από τη μοτοσυκλέτα. Και ορισμένοι άνθρωποι δεν επιστρέφουν απλώς. Επιστρέφουν για να ξαναγράψουν την ιστορία. Και ο #93 έχει ακόμη μερικές σελίδες να γεμίσει.
Σχόλια