Υπήρχαν οδηγοί που μετρούσαν τους αγώνες με νίκες. Υπήρχαν πρωταθλητές που έγραφαν το όνομά τους στα βιβλία της ιστορίας. Και υπήρχε ο Randy Mamola, ένας αναβάτης που κατάφερε να γίνει θρύλος χωρίς να φορέσει ποτέ το στέμμα του Παγκόσμιου Πρωταθλητή.
Ο Αμερικανός εμφανίστηκε στα Grand Prix στα τέλη της δεκαετίας του '70, σε μια περίοδο που οι αγώνες των 500 κυβικών βρίσκονταν στο απόγειο της δημοτικότητάς τους. Οι δίχρονες μοτοσυκλέτες της εποχής απέδιδαν τεράστια ισχύ με έναν βίαιο τρόπο, είχαν περιορισμένη πρόσφυση και απαιτούσαν από τον αναβάτη απόλυτη αυτοκυριαρχία. Ήταν μοτοσυκλέτες που δεν συγχωρούσαν το παραμικρό λάθος και, πολλές φορές, τιμωρούσαν ακόμη και τον πιο ικανό.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Mamola ξεχώρισε σχεδόν αμέσως. Όχι μόνο για την ταχύτητά του, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο οδηγούσε. Η χαρακτηριστική στάση του σώματος, οι θεαματικές πλαγιολισθήσεις στην έξοδο των στροφών και η ικανότητά του να ελέγχει μια μοτοσυκλέτα που έμοιαζε έτοιμη να τον εκτοξεύσει σε κάθε άνοιγμα του γκαζιού, δημιούργησαν εικόνες που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή. Δεν ήταν τυχαίο ότι οι φωτογράφοι αναζητούσαν πάντοτε τη δική του μοτοσυκλέτα. Ο Mamola πρόσφερε εικόνες που έμοιαζαν βγαλμένες από κινηματογραφική ταινία.
Η καριέρα του τον έφερε στις εργοστασιακές ομάδες της Suzuki, της Honda, της Yamaha και της Cagiva, κάτι που από μόνο του αποδεικνύει πόσο πολύ εκτιμούσαν το ταλέντο του οι κορυφαίοι κατασκευαστές της εποχής. Συνολικά κατέκτησε 13 νίκες και περισσότερα από 50 βάθρα στα Grand Prix, ενώ τέσσερις φορές ολοκλήρωσε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη δεύτερη θέση της γενικής κατάταξης. Βρέθηκε απέναντι σε θρύλους όπως ο Kenny Roberts, ο Freddie Spencer, ο Eddie Lawson και ο Wayne Gardner, σε μια από τις πιο ανταγωνιστικές περιόδους που γνώρισε ποτέ το άθλημα.
Κι όμως, όσο εντυπωσιακά κι αν είναι τα στατιστικά του, δεν αρκούν για να περιγράψουν την πραγματική του αξία. Ο Randy Mamola δεν ήταν ένας αναβάτης που οδηγούσε με γνώμονα μόνο το αποτέλεσμα. Ήταν ένας άνθρωπος που έβγαζε πάθος σε κάθε γύρο, που ρίσκαρε περισσότερο από τους περισσότερους και που δεν δίσταζε να παλέψει μέχρι την τελευταία στροφή, ακόμη κι όταν οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος του. Η επιθετική του οδήγηση δεν ήταν επιτηδευμένη· ήταν ο φυσικός τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόταν τους αγώνες.
Παράλληλα, αποτέλεσε μία από τις πιο αγαπητές προσωπικότητες του paddock. Το μόνιμο χαμόγελό του, η αμεσότητά του με τους φιλάθλους και η διάθεσή του να προωθήσει το άθλημα τον έκαναν ξεχωριστό, ακόμη και για τους αντιπάλους του. Δεν είναι τυχαίο ότι, δεκαετίες μετά την αποχώρησή του, εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πρεσβευτές του MotoGP και των αγώνων μοτοσυκλέτας.
Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο παράσημο της καριέρας του. Οι αριθμοί λένε ότι δεν κατέκτησε ποτέ έναν παγκόσμιο τίτλο. Η ιστορία, όμως, λέει κάτι διαφορετικό. Λέει ότι ο Randy Mamola ήταν ένας από τους ανθρώπους που έδωσαν προσωπικότητα στα Grand Prix, ένας από εκείνους που έκαναν τις δίχρονες 500άρες να μοιάζουν ακόμη πιο άγριες και τους αγώνες ακόμη πιο συναρπαστικούς. Και γι' αυτό, το όνομά του παραμένει μέχρι σήμερα συνώνυμο του θεάματος, του θάρρους και μιας εποχής που δύσκολα θα ξαναζήσουμε.
A
Σχόλια