Πώς να ξεκινήσεις ένα άρθρο σαν και αυτό... Νομίζω οι καλύτερες φράσεις θα πήγαιναν κάπως έτσι, «Αγαπάς να τον αντιπαθείς, χαίρεσαι να κακολογείς, σε εξιτάρει η αποτυχία του». Και όχι, δεν μιλάμε για τον Max Verstappen. Ο οποίος πλέον έχει γίνει το αγαπημένο παιδί όλων. Κλασικός κόσμος της Formula 1. Μισείς αυτόν που κερδίζει, αυτόν που είναι στο peak του. Αυτόν που έχει το καλύτερο μονοθέσιο.
Εδώ θα αλλάξουμε διακόσμηση και θα μιλήσουμε για τον George Russell. Σε βλέπω που κάνεις τη γκριμάτσα σου και σκέφτεσαι όλα αυτά τα ωραία πράγματα. Όμως... πάτα λίγο φρένο. Διότι ο Μπαρμπα-Γιώργης, όπως μας αρέσει να τον αποκαλούμε, κάθε άλλο παρά τυχαίος δεν είναι.
Για να γνωρίσουμε και να ξεκινήσουμε όπως πρέπει, χρειάζεται να μετατραπούμε στην κυρία Κατίνα από το απέναντι μπαλκόνι και να δούμε από πού κρατάει η σκούφια του μωρέ, πριν εμβαθύνουμε.
Ο George Russell γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1998 στο King's Lynn της Αγγλίας. Ξεκίνησε να ασχολείται με το karting από πολύ μικρή ηλικία (περίπου 7–8 ετών), όπου ξεχώρισε γρήγορα για το οδηγικό του ταλέντο.
Το 2014 έκανε το μεγάλο βήμα στα μονοθέσια, κατακτώντας με την πρώτη προσπάθειά του το BRDC Formula 4 Championship. Στη συνέχεια πέρασε στη Formula 3 Ευρώπης, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν (2015–2016) και καθιερώθηκε ως ένας από τους πιο σταθερά γρήγορους οδηγούς, παρότι δεν πήρε τίτλο εκεί. Εδώ μπήκε και ο όμιλος Mercedes στο παιχνίδι.
Το 2017 εντάχθηκε στο πρόγραμμα νέων οδηγών της Mercedes AMG Petronas, μια κίνηση-κλειδί για την καριέρα του. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το GP3 Series (2017, rookie πρωταθλητής). Το 2018 έκανε το απόλυτο βήμα και πήρε το FIA Formula 2 Championship (2018, ξανά πρωτάθλημα με την πρώτη προσπάθεια).
Αυτό το «back-to-back rookie dominance» τον έβαλε σε elite κατηγορία οδηγών.
Μετά ήρθε η ώρα της κρίσης. Williams για το 2019-2021. Μία καθοριστική περίοδος για τον George, όπου η ταχύτητά του, το οδηγικό του στυλ και το εξωπραγματικό του feedback έκαναν τον κόσμο της Formula 1 να τον θαυμάζει. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε το 2020, όπου αντικατέστησε τον Lewis Hamilton στη Mercedes στο Sakhir GP και παραλίγο να πάρει τη νίκη, χάνοντας την ευκαιρία λόγω στρατηγικού λάθους και puncture.
Πώς όμως από ένα αγαπητό παιδί με ταλέντο, έγινε ο πιο γερασμένος νέος, παράξενος και αχώνευτος χαρακτήρας της Formula 1;
Πριν φτάσουμε στο σήμερα, να τονίσουμε ότι ο George Russell πήγε στη Mercedes με τον επτάκις παγκόσμιο πρωταθλητή απέναντί του. Ναι, γνωρίζουμε ότι ο Lewis Hamilton έκανε δοκιμές εξέλιξης μέσα στον αγώνα με αισθητήρες, ότι δεν βολεύτηκε στα καινούργια μονοθέσια, ότι δεν τον άκουγε η Mercedes και πολλά άλλα.
Όμως ήταν ο Lewis Hamilton απέναντι στον George Russell (ο οποίος, το αναφέρουμε και πάλι... δεν είναι τυχαίος οδηγός).
Τα τελευταία δύο χρόνια έχει ηγετικό ρόλο στην ομάδα (αν και η γνώμη μου είναι ότι άτυπα είναι παραπάνω, διότι η Mercedes είχε ξεκινήσει από πιο νωρίς την αλλαγή ηγεσίας). Κάτι το οποίο έδειξε να μην ευχαριστεί πλήρως τη Mercedes.
Ας το δούμε λίγο καθαρά. Σκεφτείτε και πείτε μου: έχετε δει οδηγό να ζητάει ηγετικό ρόλο στην ομάδα; Οδηγό με το mentality του πρωταθλητή, με τον τσαμπουκά, με τη στόφα που λέμε;
Ή το άλλο το θεϊκό στο team radio, όπου χρειαζόταν ψυχολογική υποστήριξη. Εμείς εκεί θέλουμε να ακούσουμε, βρε Γιώργη... «Άσ' το πάνω μου, θα το πάω τέρμα».
Αρκετά όμως με αυτά. Ώρα για τα ωραία της υπόθεσης.
George Russell. Ένας οδηγός ΦΩΤΙΑ στη διαχείριση ηλεκτρικής ενέργειας. Θυμάστε ERS; Από τους καλύτερους στο grid.
Και εκεί που λες «φέτος θα κάνει ΠΑΠΑΔΕΣ»... τσουκ, να σου ο μικρός Kimi.
Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι η πτώση της απόδοσης του George είναι ραγδαία. Και πού είναι το περίεργο; Στο ότι είναι ο κύριος consistency. Σταθερός μέχρι αηδίας. Στον ρυθμό του, στο στυλ του, σε όλα. Σταθερός ρυθμός μέχρι να σταματήσει ο ήλιος.
Ακόμα και στο οδηγικό του στυλ είναι ακριβώς αυτό. Σταθερό rotation του μονοθεσίου, σταθερή επιτάχυνση στο γκάζι, όλα.
Έχει πολύ επιθετικό αλλά ελεγχόμενο στυλ. Δεν φοβάται τις μάχες, κάνει καθαρές προσπεράσεις (σχεδόν...), έχει «win mentality» από μικρός.
Σε κάποιες περιόδους όμως δεν έχει την απόλυτη σταθερότητα ρυθμού αγώνα όπως οι κορυφαίοι champions. Μερικές φορές κάνει over-push σε κρίσιμα stints και ακόμα «χτίζει» καθαρή ηγετική παρουσία σε title fight επίπεδο.
Το μέτρο σύγκρισής του είναι ο Andrea Kimi Antonelli. Ας τα δούμε λίγο πιο καθαρά.
Η βασική διαφορά: stability vs rotation.
Η σύγκρισή τους ουσιαστικά είναι:
Russell vs Antonelli
(Russell) - Stability & Control | (Antonelli) - Rotation & Aggression
(Russell) - Smooth Inputs | (Antonelli) - Sharp Direction Changes
(Russell) - Strong Tyre Management | (Antonelli) - Peak Lap Performance
(Russell) - Conservative Margins | (Antonelli) - High Risk / High Reward
Ο Russell «χτίζει» γύρο.
Ο Antonelli «επιτίθεται» στον γύρο.
Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι ο Russell έδωσε feedback για το μονοθέσιο. Όχι ότι δεν το έκανε ο Kimi, όμως ο έμπειρος οδηγός και το ηγετικό πρόσωπο στη Mercedes ήταν αυτός... τουλάχιστον έτσι ξέρουμε.
Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι ο Kimi φαίνεται να έφερε το μονοθέσιο περισσότερο στα μέτρα του. Το νέο concept της Mercedes δεν ταιριάζει πλήρως στον Russell:
# Πιο έντονο front rotation # Πιο aggressive turn-in #* Λιγότερο smooth driving style
Πολλοί από εσάς εστιάσατε στον οδηγό... Σκεφτείτε όμως ποιος είναι στις πλάτες του μικρού.
Ένα όνομα φτάνει:
Peter "Bono" Bonnington.
Στο δια ταύτα... βρε, λέτε να το πάρει ο μικρός...;
Comments