Είναι λίγο πριν τις πέντε το απόγευμα.
Και βρίσκεσαι χωμένος βαθιά μέσα στο στενό cockpit μιας ερυθρόλευκης Formula 1· τόσο χαμηλά στην άσφαλτο, που οι μπαριέρες του Μονακό μοιάζουν να ακουμπούν τους ώμους σου.
Μισό λεπτό νωρίτερα, είχες αφήσει πίσω σου τον teammate σου έναν δις παγκόσμιο πρωταθλητή, μέσα στην ίδια ακριβώς McLaren. Και τώρα, γύρο με τον γύρο, ανοίγεις την διαφορά σε κάτι σχεδόν απάνθρωπο.
Μέσα από την ταράτσα του τούνελ, ξεσπούν επάνω σου οι αντανακλάσεις της Μεσογείου. Ο κινητήρας Honda ο πανίσχυρος V6 ουρλιάζει πίσω από το κεφάλι σου με ένα μεταλλικό, οξύ τραγούδι που γεμίζει τα σωθικά του πριγκιπάτου.
Η μυρωδιά από καμένο καύσιμο και υπερθερμασμένα carbon φρένα έχει ποτίσει το cockpit. Κι εκεί έξω, πάνω στα μπαλκόνια και στα γιοτ, άνθρωποι με λευκά λινά και γυαλιά ηλίου σηκώνονται όρθιοι όχι επειδή γίνεται μάχη για την νίκη. Αλλά επειδή παρακολουθούν κάποιον να οδηγεί πέρα από το όριο της λογικής.
Οι προστατευτικές μπαριέρες περνούν ξυστά δίπλα σου στις Ταμπάκ, στην θρυλική Rascasse. Κάθε γύρος μοιάζει αδύνατο να επαναληφθεί. Κι όμως ο επόμενος έρχεται ακόμα ταχύτερος.
Ο ασύρματος βουίζει μέσα στα αυτιά σου. Σου λένε να ηρεμήσεις. Να προστατέψεις το μονοθέσιο. Να φέρεις απλώς το αποτέλεσμα σπίτι.
Αλλά εσύ έχεις ήδη χαθεί κάπου αλλού.
Για λίγες στιγμές, δεν οδηγείς πια συνειδητά. Δεν σκέφτεσαι apex, αλλαγές ή φρένα. Το μονοθέσιο κινείται μόνο του μέσα στους δρόμους του Μονακό, σαν να σε τραβά κάτι αόρατο ανάμεσα στις μπαριέρες.
Και ίσως τότε να ανατριχιάσες στιγμιαία.
Συνειδητοποιώντας πως δεν παλεύεις πια απέναντι στους υπόλοιπους οδηγούς. Αλλά απέναντι σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο, την ίδια σου την τελειότητα.
Comments