Εκείνο το 3ημερο η Imola είχε μια περίεργη σιωπή, σαν να ήξερε πως εκείνο το τριήμερο δεν θα ήταν σαν τα άλλα.
Με τις μπαριέρες της, που αντί για όρια ταχύτητας έγιναν όρια ζωής, στο πέρασμα της Villeneuve.
Με τις μικρές ομάδες, σαν τη Simtek, να κυνηγούν το όνειρο με πείσμα, μα χωρίς τα μέσα των μεγάλων.
Και τον Roland Ratzenberger, έναν οδηγό που δεν μεγάλωσε μέσα στη χλιδή αλλά έφτασε εκεί με ιδρώτα, επιμονή αξιοπρέπεια και το χαμόγελο του ανθρώπου που ζει το όνειρο του.
Πίσω στο 1994, ένα σπασμένο εμπρός φτερό στάθηκε αρκετό για να διαλύσει όχι μόνο ένα μονοθέσιο, αλλά και την ψευδαίσθηση ασφάλειας που προσπαθούσε να κρατήσει ζωντανή η Formula 1, καθώς μετά το καταραμένο '82 και τον θάνατο του Villeneuve και του νεαρού Paletti, δεν υπήρξε κάποιος θάνατος σε αγώνα, ενώ το 1986 ο Ellio de Angelis θα ήταν το τελευταίο θύμα από οδηγούς, καθώς θα έχανε την ζωή του σε δοκιμές με την Brabham. Φυσικά οι περιπτώσεις των Martin Donnelly και Eric Comas που γλίτωσαν τον θάνατο, ενίσχυσε την νοοτροπία, του κρύβουμε κάτω από το χαλί τις αδυναμίες. Ούτε καν το ατύχημα του Berger στην Parabolica άλλαξε κάτι δραματικά.
Και τοτε ήρθε η στροφή Villeneuve που όμως δεν συγχώρεσε. Η ταχύτητα δεν άφησε περιθώρια. Και το όνομα του Ratzenberger χαράχτηκε για πάντα πριν καν προλάβει να γραφτεί κανονικά στο grid. Η Formula 1 όμως, θα αναγκαστεί να τον θυμάται. Όχι μέσα από στατιστικά ή βάθρα, αλλά ως την αρχή μιας αφύπνισης. Μιας αφύπνισης που, μόλις μία μέρα μετά, θα γινόταν ουρλιαχτο με τον Ayrton Senna.
Και κάπως έτσι, μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο που δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί, ο Ratzenberger δεν έγινε απλώς ένας ακόμα οδηγός.
Έγινε το σημείο καμπής....
Comments