Κάπου ανάμεσα στα Gauloises, στις βροχερές Κυριακές του Paul Ricard και στις κόκκινες αναλαμπές του Maranello, υπήρχε πάντα μια φιγούρα που έμοιαζε να ανήκει περισσότερο σε γαλλική νουβέλα, παρά σε cockpit Formula 1.
Ο Patrick Tambay δεν υπήρξε ποτέ ο προφανής πρωταγωνιστής της εποχής του. Δεν είχε το μεταφυσικό χάρισμα του Gilles Villeneuve. Ούτε την πολιτική βαρύτητα του Prost. Ούτε την ωμή επιθετικότητα του Arnoux.
Κι όμως, για ένα σύντομο διάστημα στις αρχές των 80s, βρέθηκε να κουβαλά στις πλάτες του κάτι πολύ βαρύτερο από ένα μονοθέσιο Formula 1.
Την σιωπή που άφησε πίσω του ο Villeneuve.
Τον Μάιο του 1982, η Scuderia Ferrari είχε μετατραπεί σχεδόν σε τόπο πένθους. Το Zolder είχε παγώσει τον χρόνο, ο Enzo είχε αποσυρθεί ακόμα πιο βαθιά στον εαυτό του, και η πιο χαοτική και πιο επικίνδυνη Ferrari της turbo εποχής, έψαχνε άνθρωπο να την οδηγήσει.
Όχι απαραίτητα τον ταχύτερο. Αλλά κάποιον που να αντέχει το βάρος.
Κι έτσι εμφανίστηκε ο Tambay.
Ο φίλος του Gilles. Ο ευγενής Παριζιάνος με το σχεδόν αριστοκρατικό παρουσιαστικό. Ο άνθρωπος που έμοιαζε υπερβολικά ήρεμος για να επιβιώσει στην F1 των αρχών του ’80.
Μερικούς μήνες αργότερα, στο Hockenheim, μέσα σε μια από τις πιο σκοτεινές σεζόν που γνώρισε ποτέ το σπορ, χάρισε στην Ferrari τη νίκη που έμοιαζε περισσότερο με συλλογικό μνημόσυνο παρά με πανηγυρισμό.
Και έναν χρόνο μετά, στην Imola του 1983, πήρε ίσως την πιο ποιητική νίκη της ζωής του. Λες και για λίγους γύρους, οδηγούσε πράγματι κάποιος άλλος το μονοθέσιο.
Στην πραγματικότητα, ο Tambay δεν είχε ποτέ «σωστό timing».
Πήγε στη McLaren πριν γίνει αυτοκρατορία. Στη Renault όταν η επανάσταση των turbo άρχιζε ήδη να τρώει τα παιδιά της. Και έφυγε από την Ferrari λίγο πριν η Scuderia ξαναβρεί τη σταθερότητά της.
Έτσι έμεινε για πάντα κάτι σπάνιο και ρομαντικό, ένας οδηγός που τον θυμούνται περισσότερο για το συναίσθημα που κουβαλούσε, παρά για τους αριθμούς του.
114 εκκινήσεις. 2 νίκες. 11 podiums. 5 pole positions.
Και μια θέση στην συλλογική μνήμη της Formula 1, δυσανάλογα μεγαλύτερη από τα στατιστικά του.
Ίσως γιατί ο Patrick Tambay συμβόλιζε κάτι που το σύγχρονο grid έχει σχεδόν ξεχάσει:
Την εποχή όπου οι οδηγοί έμοιαζαν θνητοί. Και ακριβώς γι’ αυτό, έμοιαζαν μυθικοί.
Comments