Συντακτική ταυτότητα & πηγές
Να βλέπεις τον Takuma Sato να φοράει τα χρώματα της BAR Honda, να κατεβαίνει στην Eau Rouge, να στρίβει την πρώτη στροφή του Suzuka με εκείνη την παράξενη, σχεδόν αφοπλιστική αποφασιστικότητα και να σκέφτεσαι πως κάποτε η Formula 1 ήταν λίγο διαφορετική. Δεν ήταν απαραίτητα καλύτερη, ήταν όμως πιο ανθρώπινη.
Ο Sato δεν ήταν ο οδηγός που θα έβαζες εύκολα στην ίδια πρόταση με τον Schumacher, τον Alonso ή τον Raikkonen. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε. Ήταν κάτι άλλο. Ήταν ένας από εκείνους τους οδηγούς που έδιναν στην εποχή τους χαρακτήρα.
Είχε ταχύτητα, είχε θάρρος, είχε στιγμές που έμοιαζαν να ξεπερνούν τα όρια της λογικής. Και είχε εκείνο το σπάνιο χάρισμα να κάνει έναν αγώνα ενδιαφέροντα ακόμη κι όταν το αυτοκίνητό του δεν ήταν φτιαγμένο για να πρωταγωνιστήσει.
Το 2017, ο Takuma Sato έγινε ο πρώτος Ιάπωνας νικητής του Indianapolis 500. Μια στιγμή ιστορική, αλλά και παράξενα συγκινητική για όσους τον θυμούνταν από τα χρόνια της Formula 1.
Ο Sato ήταν από εκείνους που δεν χρειάζονταν απαραίτητα ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα για να μείνουν στη μνήμη.
Αρκούσαν μερικοί γύροι, μια προσπέραση, ένα πολύ γρήγορο qualifying lap, ένα λάθος, ακόμη και μια τρέλα της στιγμής. Ένα «πού πάει αυτός;» που λίγα δευτερόλεπτα αργότερα γινόταν «μα πώς το έκανε;».
Σε κάποιους από εμάς, μιας κάποιας ηλικίας, μας λείπει εκείνη η Formula 1. Μας λείπουν οι οδηγοί που δεν ήταν όλοι προϊόντα μιας τέλεια σχεδιασμένης καριέρας. Οι οδηγοί που είχαν αδυναμίες, ιδιορρυθμίες, υπερβολές και προσωπικότητα. Και ο Takuma Sato ήταν ένας από αυτούς. Ένα μικρό, αλλά πολύχρωμο κομμάτι μιας Formula 1 που δεν υπάρχει πια.
Σχόλια