Υπάρχουν οδηγοί που μοιάζουν προορισμένοι να γίνουν παγκόσμιοι πρωταθλητές από την πρώτη στιγμή που φορούν κράνος. Και υπάρχουν κι εκείνοι που περνούν μια ολόκληρη καριέρα περιμένοντας, υπομένοντας και επιμένοντας, μέχρι να τους χαμογελάσει η τύχη.
Ο Riccardo Patrese ανήκε στη δεύτερη κατηγορία.
Όταν έκανε το ντεμπούτο του στη Formula 1, το 1977, ο Mario Andretti δεν είχε ακόμη κατακτήσει το μοναδικό του πρωτάθλημα, ο Alain Prost ήταν ακόμη μαθητής και ο Ayrton Senna δεν είχε καν οδηγήσει μονοθέσιο. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, ο Ιταλός βρισκόταν ακόμη εκεί· έχοντας επιζήσει από την πιο επικίνδυνη εποχή του σπορ, έχοντας αλλάξει επτά ομάδες και κουβαλώντας τη φήμη του «αιώνιου δεύτερου».
Η μεταγραφή του στη Williams το 1988 έμοιαζε περισσότερο με επιβράβευση μιας αξιοπρεπούς καριέρας, παρά με εισιτήριο για τη δόξα. Κανείς όμως δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα ακολουθούσε.
Η επανάσταση της ενεργητικής ανάρτησης και η ιδιοφυΐα του Adrian Newey χάρισαν στη Williams FW14B ένα τεχνολογικό προβάδισμα που άλλαξε τις ισορροπίες της Formula 1. Δίπλα στον Nigel Mansell, ο Patrese βρέθηκε ξαφνικά να οδηγεί το ταχύτερο μονοθέσιο του κόσμου και, για πρώτη φορά στην καριέρα του, να ξεκινά μια σεζόν ως πραγματικός διεκδικητής του παγκόσμιου τίτλου.
Το 1992 εξελίχθηκε στο πληρέστερο πρωτάθλημα της ζωής του. Κέρδισε τον εναρκτήριο αγώνα στο Kyalami, πανηγύρισε ακόμη μία νίκη στη Suzuka, ανέβηκε επανειλημμένα στο βάθρο και ολοκλήρωσε τη χρονιά με συνέπεια που θα αρκούσε για τίτλο σε πολλές άλλες εποχές.
Μόνο που απέναντί του βρισκόταν ένας Nigel Mansell σε κατάσταση....Harry Kane. Ο Βρετανός κατέκτησε εννέα νίκες, εξασφάλισε μαθηματικά το πρωτάθλημα ήδη από τον Αύγουστο και δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.
Αλίμονο, δεν ήταν τελικά γραφτό.
Ο Patrese ολοκλήρωσε τη χρονιά στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας, την υψηλότερη της καριέρας του, χωρίς ποτέ να μπορέσει να μετατρέψει την εμπειρία και την υπομονή του στο πολυπόθητο στέμμα. Έναν χρόνο αργότερα αποχώρησε από τη Williams και μαζί του έσβησε οριστικά η τελευταία μεγάλη ευκαιρία.
Δεν έγινε ποτέ παγκόσμιος πρωταθλητής.
Κατάφερε όμως κάτι που ελάχιστοι έχουν πετύχει στη Formula 1. Να μετατρέψει την επιμονή σε αρετή, να σπάσει κάθε ρεκόρ μακροβιότητας της εποχής του και να αποδείξει πως, ακόμη και σε ένα σπορ που λατρεύει τους νεαρούς θαυματοποιούς, υπάρχει χώρος για έναν βετεράνο που αρνήθηκε να τα παρατήσει μέχρι το τέλος.
Σχόλια