Από χτες σκεφτόμουν τι ήθελα να γράψω, σκεφτόμουν να σας πω για την νίκη του Schumacher το 1996, αλλά με 2 ζουζουνες να με τρέχουν πιο πολύ από μονοθέσιο της F1 στην Kemmel, κάθε σκέψη πήγε ακλαυτη. Η νίκη του Hamilton θα ήταν ένα ωραίο θέμα αλλά πιστεύω όλοι θα το λιώσουν σαν θέμα. Οπότε ας πιάσουμε το mindset του Kimi Antonelli μετά τον σημερινό αγώνα. Αρχικά μέχρι τη Βαρκελώνη, η σεζόν του Kimi Antonelli έμοιαζε σχεδόν ιδανική. Ο πιτσιρικάς της Mercedes είχε χτίσει ένα εντυπωσιακό σερί νικών, οδηγούσε με ωριμότητα πολύ μεγαλύτερη από την ηλικία του και είχε αποκτήσει ένα σημαντικό προβάδισμα στη μάχη του πρωταθλήματος αρχικά απέναντι στον Russell και έπειτα στον Lewis Hamilton που πέρασε πρόσφατα στην 2η θέση του πρωταθλήματος.
Όμως ο μηχανοκίνητος αθλητισμός έχει έναν τρόπο να υπενθυμίζει στους οδηγούς ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ένα τεχνικό πρόβλημα λίγους γύρους πριν από τον τερματισμό στη Βαρκελώνη ήταν αρκετό για να μετατρέψει μια ακόμη δυνατή εμφάνιση σε μηδενική συγκομιδή βαθμών. Την ίδια στιγμή, ο Hamilton πανηγύριζε μια σημαντική νίκη, μειώνοντας αισθητά τη διαφορά στο πρωτάθλημα.
Για πολλούς οδηγούς, μια τέτοια Κυριακή θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή της αμφιβολίας. Για έναν μελλοντικό πρωταθλητή, όμως, είναι ακριβώς η στιγμή που διαμορφώνεται η νοοτροπία του.
Να μην μπερδέψει το αποτέλεσμα με την πραγματικότητα
Το πρώτο πράγμα που οφείλει να κατανοήσει ο Antonelli είναι ότι η εγκατάλειψη δεν άλλαξε τη συνολική εικόνα της σεζόν. Ναι, έχασε πολύτιμους βαθμούς. Ναι, ο Hamilton πλησίασε. Όμως το πρωτάθλημα δεν κρίνεται από έναν αγώνα.
Οι οδηγοί συχνά πέφτουν στην παγίδα να αντιμετωπίζουν μια κακή Κυριακή ως σημείο καμπής (βλ Sebastian Vettel Hockenhaim το 2018). Στην πραγματικότητα, αυτό που μετρά είναι η συνολική τάση της χρονιάς. Και αυτή εξακολουθεί να δείχνει ότι ο Antonelli βρίσκεται στην κορυφή χάρη στη σταθερότητα και την ταχύτητά του.
Ένας πρωταθλητής δεν σκέφτεται: «Έχασα 25 βαθμούς».
Σκέφτεται: «Έχω ακόμη την κατάσταση στα χέρια μου». Να ξεχωρίσει τι μπορούσε να ελέγξει Η μεγαλύτερη παγίδα μετά από μια εγκατάλειψη είναι η συναισθηματική υπερβολή. Όταν ένας οδηγός κάνει λάθος, έχει κάτι συγκεκριμένο να διορθώσει. Όταν όμως το πρόβλημα είναι μηχανικό, η κατάσταση είναι διαφορετική.
Ο Antonelli δεν έχασε επειδή φρέναρε αργά, επειδή έκανε λάθος στρατηγική ή επειδή υπερέβαλε σε κάποια μονομαχία. Έχασε από έναν παράγοντα που δεν βρισκόταν υπό τον έλεγχό του.
Οι κορυφαίοι αθλητές έχουν μια κοινή αρχή, επενδύουν την ενέργειά τους μόνο σε όσα μπορούν να επηρεάσουν.
Η απογοήτευση είναι φυσιολογική. Η ενοχή δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Ο Hamilton δεν είναι απειλή – Είναι μέτρο σύγκρισης
Η παρουσία του Hamilton στη μάχη του τίτλου αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο δώρο για την εξέλιξη του Antonelli.
Ο επτάκις παγκόσμιος πρωταθλητής παραμένει ένας από τους πιο ολοκληρωμένους οδηγούς στην ιστορία του αθλήματος. Αν ο νεαρός Ιταλός θέλει να αποδείξει ότι ανήκει στην κορυφή, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να διαχειριστεί μια ολόκληρη σεζόν απέναντι σε έναν τέτοιο αντίπαλο.
Η λογική δεν πρέπει να είναι:
«Ο Hamilton πλησιάζει.»
Αλλά: «Ένας από τους σπουδαιότερους οδηγούς όλων των εποχών αναγκάζεται να δίνει το απόλυτο για να με κυνηγήσει.»
Αυτή η οπτική αλλάζει εντελώς την ψυχολογία της μάχης.
Η απογοήτευση είναι χρήσιμη, αρκεί να έχει ημερομηνία λήξης
Κανένας μεγάλος πρωταθλητής δεν είναι αδιάφορος μετά από μια τέτοια απώλεια. Ο θυμός, η απογοήτευση και το αίσθημα αδικίας είναι φυσιολογικές αντιδράσεις.
Το μυστικό βρίσκεται στη διάρκειά τους.
Ο Antonelli δικαιούται να φύγει από τη Βαρκελώνη εκνευρισμένος. Δικαιούται να σκεφτεί τι χάθηκε. Δεν δικαιούται όμως να μεταφέρει αυτό το συναίσθημα στον επόμενο αγώνα.
Η ιστορία της Formula 1 είναι γεμάτη από οδηγούς που προσπάθησαν να ανακτήσουν σε έναν αγώνα όσα έχασαν στον προηγούμενο και τελικά έχασαν ακόμη περισσότερα ακόμη και την ζωή τους όπως ο Gilles Villeneuve στο μοιραίο Zolder του 1982.
Η ψυχραιμία είναι συχνά ταχύτερη από την επιθετικότητα.
Το βλέμμα πρέπει να μείνει στον τίτλο
Στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν απονέμει τρόπαιο για το ποιος είχε το μεγαλύτερο προβάδισμα τον Ιούνιο. Το μόνο που μετρά είναι ποιος θα βρίσκεται στην κορυφή τον Δεκέμβριο.
Αν ο Antonelli καταφέρει να διατηρήσει την πειθαρχία που έδειξε μέχρι σήμερα, η Βαρκελώνη μπορεί να αποδειχθεί μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της χρονιάς. Όχι επειδή έχασε βαθμούς, αλλά επειδή έμαθε πώς είναι να τους χάνει.
Και πολλές φορές, η διαφορά ανάμεσα σε έναν εξαιρετικό οδηγό και έναν παγκόσμιο πρωταθλητή δεν φαίνεται στις νίκες. Φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν όταν όλα πηγαίνουν στραβά.
Η Βαρκελώνη δεν ήταν το τέλος ενός σερί.
Ήταν το πρώτο πραγματικό τεστ πρωταθληματικης νοοτροπίας για τον Kimi Antonelli.
Comments