Ξεκινάω την Κυριακή μου με δίλημμα. Να συνεχίσω το μπάνιο μου στη θάλασσα ή να πάω σπίτι να δω έναν βαρετό αγώνα στο Μονακό όπως κάθε χρόνο; Έκανα την καρδιά μου πέτρα, μάζεψα τα μπουγαλάκια μου και πήγα σπίτι. Άξιζε; Θα το πω στο τέλος..
Έχουμε εκκίνηση με τον Verstappen να βγαίνει εκτός με το καλημέρα διανύοντας περίπου 2-3 μέτρα με το που έσβησαν τα κόκκινα φώτα. Ήρεμη αντίδραση στο team radio και στην συνέντευξη στο τέλος του αγώνα. Θα σκέφτεται ακόμα το Nordschleife ίσως, ποιος ξέρει; Ο παλιός καλός Max θα τα έλεγε όλα με ένα βλέμμα και με δύο λέξεις θα έδειχνε τον εκνευρισμό του.
Στη μέση του αγώνα βλέπαμε συνέχεια τον Russel να προσπαθεί να περάσει τον μοναδικό οδηγό της Red Bull που είχε μείνει μέσα. Την ώρα που κόβει ο Hadjar το «εσάκι» μετά το τούνελ (Nouvelle Chicane), ένιωθα ότι ακούω τη φωνή του στα αυτιά μου να κλαψουρίζει ότι κέρδισε πλεονέκτημα και ότι πρέπει να δώσει τη θέση πίσω κλπ κλπ. Μετά ήρθε το team radio που το επιβεβαίωσε, με το δίκιο του βέβαια. Όσο το έβλεπα αυτή την κόντρα σκεφτόμουν μόνο ένα πράγμα. Τη συνέντευξη που είχε δώσει κάποτε ο Daniel Riccardo στον Jeremy Clarkson για το Top Gear. Η ερώτηση που ήρθε από το κοινό για το πώς μοιάζει το πίσω μέρος του αυτοκινήτου του Lewis και την άμεση απάντηση του ερωτηθέντα με σηκωμένο το μεσαίο δάχτυλο..
Ο αγώνας είχε γίνει αγγαρεία μέχρι που ο όχι δύο φορές πρωταθλητής οδηγός της Aston Martin, έδωσε φιλάκι στην μπαριέρα της τελευταίας στροφής. Πάμε λέω! Safety Car, μηδενισμός διαφορών, επανεκκίνηση και όνειρο ζω. Έμπειρος ο Βρετανός θα κάνει κανένα κολπάκι στον άπειρο μικρό και θα έχουμε αγώνα. Λογικά αυτό έγινε.. Περνάει ευθεία τερματισμού γκρι, κόκκινο και κίτρινη σημαία. Που είναι το άλλο κόκκινο; Γίγαντας σκηνοθέτης με ακούει και μου δείχνει τον Leclerc παρκαρισμένο ακριβώς στο ίδιο σημείο με τον Stroll. Σκέφτομαι τους Ferrariκούς φίλους μου και τα συναισθήματά μου είναι ανάμεικτα. Να γελάσω ή να δείξω κατανόηση για τον πόνο που νιώθουν τόσα χρόνια υποστηρίζοντας αυτήν την ομάδα;
Η χαρά τους όμως ήρθε από αλλού. Ακούσανε τον ιταλικό ύμνο και μετά τον γερμανικό. Είχαν μάθει να τους ακούνε με ανάποδη σειρά στην εποχή του M. Shumacher. Όχι, δεν κέρδισαν τον αγώνα. Ένας περσινός rookie όμως, γεννημένος στην Μπολόνια της Ιταλίας, που είχε την τύχη να τον ανακαλύψει η Mercedes πριν τη Ferrari, ανέβηκε για 5η συνεχόμενη φορά στο 1ο σκαλί του βάθρου. Τρομερή οδήγηση και όχι μόνο. Έχει έναν από τους καλύτερους (αν όχι τον καλύτερο) race engineer από πίσω του, τον Peter Bonnington ή αλλιώς “Bono” που κι αυτό παίζει μεγάλο ρόλο.
Πρώτος βαθμός για την Cadillac! Η πιο νέα ομάδα στην Formula 1, γράφει τη δική της ιστορία στη συγκεκριμένη πίστα. Ποτέ κανείς δε θα θυμάται πόσα συμβάντα έγιναν για να φτάσουν σε αυτό το αποτέλεσμα και η αλήθεια είναι ότι έγιναν πολλά!
Δεν μου το βγάζετε από το μυαλό ότι οι αγωνοδίκες θέλουν αύξηση. Πριν λίγα χρόνια δεν ήξερα καν ότι υπήρχε έμμισθη θέση σ’ αυτό το πόστο. Τους τελευταίους δύο αγώνες μοιράζουν τις ποινές λες και είναι ρύζι σε νεόνυμφους. Δεν σταματάνε τα θαυμαστικά δίπλα από τα ονόματα των οδηγών. 5 δευτερόλεπτα, 10 δευτερόλεπτα, ποινή διέλευσης.. Πώς γίνεται τόσοι οδηγοί να παραβιάζουν το όριο ταχύτητας στο pitlane;
Στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου λοιπόν, αν άξιζε. Όχι, δεν άξιζε. Είναι ο λιγότερο θεαματικός αγώνας στο πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια. Περιμένεις κάποιος να τρακάρει για να δεις κάτι. Εμένα προσωπικά δε μου αρέσει αυτό.
Το καλό είναι ότι ξεκινήσαμε τα ευρωπαϊκούς αγώνες. Μέχρι τέλη Σεπτέμβρη θα βλέπουμε αγώνες τρώγοντας ή χωνεύοντας το μεσημεριανό μας.
Σειρά έχει η Βαρκελώνη! Μια βδομάδα υπομονή!
Comments