Οι χρονιές μεταξύ 2009-2013 χαρακτηρίστηκαν, από το θέαμα τα αμφίρροπα πρωταθλήματα, ακόμη και αν κυριάρχησε ο Vettel και η Red bull, είχαμε πολλούς νικητες σε Grand prix, και φυσικά τον υπέροχο ήχο των V8.
Φυσικά είχαμε και το σύστημα που κυριάρχησε δίνοντας έναν ξεχωριστό χαρακτήρα στα μονοθέσια, το blown deffuser.
Τι ήταν όμως το Blown Diffuser;
Ο διαχύτης (diffuser) στο πίσω μέρος του μονοθεσίου αυξάνει την κάθετη δύναμη (downforce) επιταχύνοντας τη ροή του αέρα κάτω από το πάτωμα και ενισχύοντας το φαινόμενο Venturi.
Το blown diffuser εξέλιξε αυτή την ιδέα, οι μηχανικοί κατεύθυναν τα καυσαέρια της εξάτμισης προς τον διαχύτη, ώστε να “σφραγίζουν” και να επιταχύνουν ακόμη περισσότερο τη ροή αέρα.
Το εντυπωσιακό στοιχείο ήταν ότι, μέσω ειδικών χαρτογραφήσεων κινητήρα, τα καυσαέρια συνέχιζαν να ρέουν ακόμη και όταν ο οδηγός δεν πατούσε το γκάζι (off-throttle).
Αποτέλεσμα; Σταθερό downforce σχεδόν σε κάθε φάση της στροφής.
Η επίδραση στην πίστα ήταν άμεση, υψηλότερες ταχύτητες στις στροφές, μεγαλύτερη σταθερότητα στο πίσω μέρος και πιο επιθετικές γραμμές.
Είχαμε την βελτίωση χρόνων γύρου κατά μερικά δέκατα, διαφορά τεράστια σε επίπεδο κορυφής.
Η ομάδα που εκμεταλλεύτηκε ιδανικά αυτή την τεχνολογία ήταν η Red Bull Racing σε συνεργασία με τη Renault, με τα μονοθέσιά της να κυριαρχούν στις αρχές της δεκαετίας του 2010.
Μηχανική συνεργασία σε νέο επίπεδο
Το blown diffuser δεν ήταν απλώς αεροδυναμική καινοτομία.
Ήταν αποτέλεσμα στενής συνεργασίας μεταξύ των
αεροδυναμιστών, των μηχανικών κινητήρα και των ειδικών λογισμικού χαρτογράφησης.
Οι πολύπλοκες ρυθμίσεις κρατούσαν τις πεταλούδες του γκαζιού ελαφρώς ανοιχτές ή τροποποιούσαν τον χρονισμό ανάφλεξης, ώστε να συνεχίζεται η ροή καυσαερίων ακόμη και στο φρενάρισμα.
Αυτή η τεχνική απαιτούσε όμως τεράστιο κόστος εξέλιξης και αμέτρητες ώρες προσομοιώσεων και φυσικά απόλυτη αξιοπιστία.
Δεν ήταν εύκολα προσβάσιμη σε όλες τις ομάδες.
Η αυξανόμενη εξάρτηση από τις χαρτογραφήσεις κινητήρα προκάλεσε ανησυχία στη FIA.
Οι κανονισμοί περιορίστηκαν σταδιακά το 2011 και ουσιαστικά τερμάτισαν την πλήρη αξιοποίηση της τεχνολογίας το 2012, θεωρώντας ότι το σύστημα αλλοίωνε το πνεύμα των τεχνικών περιορισμών.
Παρά την απαγόρευση, η περίοδος αυτή έμεινε ως παράδειγμα του πόσο δημιουργικά μπορούν να ερμηνευτούν οι κανονισμοί στη Formula 1.
Η εποχή συνέπεσε με τους ατμοσφαιρικούς V8 κινητήρες (2006–2013), που θεωρούνται από πολλούς οι πιο “καθαροί” ηχητικά στην ιστορία της Formula 1.
Με τις off-throttle ρυθμίσεις, τα μονοθέσια παρήγαγαν έντονα “σκασίματα” και εκρήξεις κατά την είσοδο στις στροφές.
Σε σύγκριση με την υβριδική εποχή των V6 turbo από το 2014 και μετά, εκείνη η περίοδος συχνά περιγράφεται ως η τελευταία πραγματικά “μελωδική” φάση του σπορ.
Το blown diffuser δεν διήρκεσε πολύ, αλλά απέδειξε, την ευφυΐα των μηχανικών, τη σημασία της διεπιστημονικής συνεργασίας, το πόσο λεπτή είναι η γραμμή μεταξύ καινοτομίας και κανονιστικής παρέμβασης.
Ήταν μια σύντομη, αλλά εμβληματική εποχή όπου η αεροδυναμική, η θερμοδυναμική και ο ήχος συνδυάστηκαν σε ένα σχεδόν ποιητικό σύνολο, ένα ακόμη παράδειγμα γιατί η Formula 1 είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό μηχανοκίνητο σπορ.
Comments